“Ik herken nu mijn eigen gedrag”

Eric was 41 jaar toen zijn leven in 2005 compleet overhoop werd gegooid door een scooterongeluk. Na een half jaar revalidatie kwam hij weer thuis. Mét hersenletsel, maar zonder inzicht in hoe hij was veranderd en hoe hij ermee om kon gaan. 

"het was een hel"

“Het voelt alsof ik twaalf jaar van mijn leven heb weggegooid. Het was een hel en achteraf complete waanzin. Ik woonde alleen en had een dwang in mezelf dat ik móest werken. Vanaf mijn zeventiende weet ik ook niet beter. Alle energie ging daar naartoe.” 

“Maar ik had geen energie over voor sociale contacten en andere dingen, ’s avonds ging ik vaak al om zeven uur naar bed. Het was puur overleven. Maar aan de buitenkant is er niets aan mij te zien, dat is juist zo frustrerend. Niemand in mijn omgeving had het door. Ik ben veel vrienden en kennissen kwijtgeraakt. De spiraal ging steeds verder naar beneden, totdat ik echt heel diep zat.” 

wakker geschud

Pas in 2017 kwam Eric via de huisarts bij een psycholoog. Die vertelde over Hersenz. “Ik ging naar een informatiebijeenkomst en herkende zoveel. In januari 2018 ben ik gestart met de behandeling. Daar ben ik wakker geschud. Niet altijd op een leuke manier, het was erg confronterend en een moeilijk proces. Maar ik had het nodig!” 

“Wat echt bij mij is binnengekomen en wat ik nooit heb geweten, is dat je lichaam signalen afgeeft. Ik had vaak last van maagzuur en nu weet ik dat ik dan mentaal overbelast was. Bijvoorbeeld door geluid. Ik heb me nooit beseft dat dit mij helemaal kan slopen. Nu weet ik dat mijn filter kapot is. Alles komt voor 100% binnen en dat vraagt alle aandacht en bakken energie. Tegenwoordig zet ik de radio niet meer aan en op een feestje ga ik even weg als het teveel wordt.” 

mentale belasting opheffen

“Ook weet ik inmiddels dat ik mentale belasting kan opheffen door fysieke inspanning. Daarom sport ik drie keer per week, zodat ik de balans tussen mentaal en fysiek beter bewaak. Hierdoor heb ik ook veel minder woedeaanvallen.” 

“Hersenz heeft mij geleerd om andere keuzes te maken. Zo heb ik veel last gehad van dwangmatige handelingen, bijvoorbeeld steeds de druppeltjes bij de kraan wegvegen of de tafel rechtzetten. Ik werd uitgedaagd om mezelf af te vragen ‘wat doe je nu, waarom doe je dit, wie zegt dat tegen jou?’ Langzaamaan kan ik dit soort dwang nu beter loslaten. Ik zie dat het niet goed is en denk vaker ‘wat maakt het uit’.” 

meer begrip is winst

“Ik ben met veel dingen geconfronteerd en moest daarom mijn levensstijl wel veranderen. Dat was in het begin heel moeilijk. Het is niet meer ‘gewoon doorgaan’. Maar nu ik dat besef en er zo goed mogelijk naar handel, wordt het leven wel een stuk makkelijker. Ook mijn partner en omgeving begrijpen me beter, omdat ik nu dingen kan uitleggen. En ik merk dat er dan veel wordt geaccepteerd. Dat levert zoveel winst op!” 

"ik ga weer bouwen"

“Mijn leven is een stuk rustiger, ook omdat ik niet meer werk. Ik ben trots op mezelf dat ik uit een heel diep dal ben gekomen en vooral dat ik niet zoveel meer ‘moet’. Ik gebruik nu andere trucjes, gericht op ‘leven’ en niet meer op ‘overleven’. Ik heb een punt bereikt waarop ik weer ga bouwen!"

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Ik kan er weer zijn voor mijn vrouw en zoons”

Joris is 42 jaar, getrouwd en vader van twee zoons van 8 en 10. Eind 2012 was hij van zijn werk op weg naar huis. “Op de snelweg reed het verkeer erg langzaam en iemand reed met veel te grote snelheid op mij in.” Joris was toen 34 jaar, zijn jongste kind nog maar 3 maanden.

“Ik heb een andere Beppie teruggevonden”

Beppie Wemmenhove is 54 jaar en woont samen met haar vriend. Ze is moeder van twee kinderen en oma van twee kleinkinderen. Sinds juli 2014 heeft zij NAH als gevolg van een herseninfarct. Na zes maanden revalidatie dacht Beppie ‘nu is alles weer bij het oude en kan ik weer verder’. Maar het pakte anders uit…

"Ik accepteer mezelf zoals ik nu ben"

Pauline van Es is 51 jaar en alleenstaande moeder van een zoon (23) en dochter (21). Ze heeft NAH als gevolg van een herseninfarct op 46-jarige leeftijd. “De echte oorzaak is nooit gevonden".

“Ik zie de toekomst weer rooskleurig in”

Op 29 juli 2017 kreeg Astrid van Dongen een hersenbloeding, ze was 51 jaar. Vijf maanden later werd haar revalidatie in het ziekenhuis afgesloten, maar Astrid ondervond nog allerlei problemen.

“Ik ben klaar voor de rest van mijn leven”

Nardia Jansen (33), getrouwd en moeder van een zoon van 9, heeft sinds haar 29e hersenletsel als gevolg van een hersenbloeding. “En een maand later kreeg ik ook nog drie herseninfarcten. Zonder Hersenz was ik hier niet meer”.

Pagina's