“Ik herken nu mijn eigen gedrag”

Eric was 41 jaar toen zijn leven in 2005 compleet overhoop werd gegooid door een scooterongeluk. Na een half jaar revalidatie kwam hij weer thuis. Mét hersenletsel, maar zonder inzicht in hoe hij was veranderd en hoe hij ermee om kon gaan. 

"het was een hel"

“Het voelt alsof ik twaalf jaar van mijn leven heb weggegooid. Het was een hel en achteraf complete waanzin. Ik woonde alleen en had een dwang in mezelf dat ik móest werken. Vanaf mijn zeventiende weet ik ook niet beter. Alle energie ging daar naartoe.” 

“Maar ik had geen energie over voor sociale contacten en andere dingen, ’s avonds ging ik vaak al om zeven uur naar bed. Het was puur overleven. Maar aan de buitenkant is er niets aan mij te zien, dat is juist zo frustrerend. Niemand in mijn omgeving had het door. Ik ben veel vrienden en kennissen kwijtgeraakt. De spiraal ging steeds verder naar beneden, totdat ik echt heel diep zat.” 

wakker geschud

Pas in 2017 kwam Eric via de huisarts bij een psycholoog. Die vertelde over Hersenz. “Ik ging naar een informatiebijeenkomst en herkende zoveel. In januari 2018 ben ik gestart met de behandeling. Daar ben ik wakker geschud. Niet altijd op een leuke manier, het was erg confronterend en een moeilijk proces. Maar ik had het nodig!” 

“Wat echt bij mij is binnengekomen en wat ik nooit heb geweten, is dat je lichaam signalen afgeeft. Ik had vaak last van maagzuur en nu weet ik dat ik dan mentaal overbelast was. Bijvoorbeeld door geluid. Ik heb me nooit beseft dat dit mij helemaal kan slopen. Nu weet ik dat mijn filter kapot is. Alles komt voor 100% binnen en dat vraagt alle aandacht en bakken energie. Tegenwoordig zet ik de radio niet meer aan en op een feestje ga ik even weg als het teveel wordt.” 

mentale belasting opheffen

“Ook weet ik inmiddels dat ik mentale belasting kan opheffen door fysieke inspanning. Daarom sport ik drie keer per week, zodat ik de balans tussen mentaal en fysiek beter bewaak. Hierdoor heb ik ook veel minder woedeaanvallen.” 

“Hersenz heeft mij geleerd om andere keuzes te maken. Zo heb ik veel last gehad van dwangmatige handelingen, bijvoorbeeld steeds de druppeltjes bij de kraan wegvegen of de tafel rechtzetten. Ik werd uitgedaagd om mezelf af te vragen ‘wat doe je nu, waarom doe je dit, wie zegt dat tegen jou?’ Langzaamaan kan ik dit soort dwang nu beter loslaten. Ik zie dat het niet goed is en denk vaker ‘wat maakt het uit’.” 

meer begrip is winst

“Ik ben met veel dingen geconfronteerd en moest daarom mijn levensstijl wel veranderen. Dat was in het begin heel moeilijk. Het is niet meer ‘gewoon doorgaan’. Maar nu ik dat besef en er zo goed mogelijk naar handel, wordt het leven wel een stuk makkelijker. Ook mijn partner en omgeving begrijpen me beter, omdat ik nu dingen kan uitleggen. En ik merk dat er dan veel wordt geaccepteerd. Dat levert zoveel winst op!” 

"ik ga weer bouwen"

“Mijn leven is een stuk rustiger, ook omdat ik niet meer werk. Ik ben trots op mezelf dat ik uit een heel diep dal ben gekomen en vooral dat ik niet zoveel meer ‘moet’. Ik gebruik nu andere trucjes, gericht op ‘leven’ en niet meer op ‘overleven’. Ik heb een punt bereikt waarop ik weer ga bouwen!"

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Met humor de toekomst weer tegemoet”

Nadat Willie in 2013, toen 49 jaar, een succesvolle gastric bypass operatie had ondergaan, ging het na een dag mis. Door een ernstige complicatie moest hij opnieuw worden geopereerd. Eenmaal op de IC raakte hij in een coma.

“Er is weer rust en balans en ik geniet”

Jeannette van Sleeuwen is 55 jaar, heeft een latrelatie en is moeder van een zoon (24) en dochter (23). Sinds haar 47e heeft Jeannette NAH, als gevolg van een abces in haar hersenen. Ze onderging twee keer een levensreddende operatie en kroop beide keren door het oog van de naald.

“Ik voel me weer heel in plaats van geknakt”

Ina de Ritter is 72 jaar, getrouwd, moeder van vier kinderen en oma van zes kleinkinderen. In 1988 kreeg zij als gevolg van een gebroken pink een ernstige vorm van Post Traumatische Dystrofie. Hierdoor is haar linkerarm onder de elleboog geamputeerd en is Ina sinds 1998 ook rolstoelafhankelijk. Samen met haar man en hulphond woont zij in een Fokuswoning.

“Als partner kan ik nu meer betekenen”

John Nell is de partner van Sandra, zij liep hersenletsel op na een val van de trap. Hij vertelt over de veranderingen waar hij ongewild mee te maken kreeg en wat deelname aan de partnermodule van Hersenz voor hem heeft betekend.

"Luister goed naar jezelf, naar je lichaam"

Wendy kreeg in 2010 een ongeluk met haar paard op weg naar het strand. Met de ambulance werd ze afgevoerd naar het ziekenhuis. Na een nachtje blijven en een paar testen mocht ze naar huis. ‘Rustig aan doen, dan moet het wel weer goed komen’ zeiden de artsen.

Pagina's