“Ik heb mijn lieve, gezellige pap weer terug”

Op 6 juli 2014 kreeg Haij op 60-jarige leeftijd een herseninfarct in zijn woonkamer. Bij de huisartsenpost dachten ze aan een hernia of ischias. Haij heeft nog 14 dagen rondgelopen na zijn herseninfarct. Toen hij niks meer kon werd hij in het ziekenhuis opgenomen. 

Ook in het ziekenhuis dachten ze aan een hernia. Na ruim een week was op de MRI scan te zien dat hij een herseninfarct had gehad. 

 Zijn rechterbeen is stijf en gevoelloos en Haij kan niet meer zo ver lopen. “Verder is er fysiek niks aan de hand.” 

Negatief denken

Op sociaal en emotioneel vlak veranderde er veel. Haij werd ineens veel sneller boos en kon daar lang in blijven hangen. Hij ging ook veel negatiever denken. In de relatie met zijn vrouw Mia zorgde dat voor problemen. 

Mia: “Voorheen was hij bijna nooit thuis. Tijdens zijn revalidatie ging ik 12 weken lang elke dag naar hem toe. Daarna was hij permanent thuis. Dat leverde veel stress op.”

Via de afdeling geriatrie kwam Haij bij een psycholoog en die verwees hem naar Hersenz. Haij volgde de module ‘Omgaan met verandering’, en volgt nu de thuisbehandeling ‘Aandacht en geheugen’.  

Open contact

Het contact met de groep is fijn voor Haij. “Bij lotgenoten vertel je wat je thuis nooit durft te vertellen. Dat doet een mens goed.” Het contact met de behandelaren vindt Haij ook heel prettig, alles wordt netjes uitgelegd.

De afwisseling tussen cognitief werken en fysieke oefeningen, daar heeft Haij veel aan gehad. “Op tijd weer stoppen, even rust nemen, dat heb ik daar ook geleerd. We gingen hockeyen, evenwichtsoefeningen doen, touwklimmen. Dat kon ik vroeger goed, nu komt mijn lichaam niet meer van de grond af. Dat is frustrerend.” 

“Ik heb me erbij neergelegd, wat ik niet kan, kan ik niet. Het waren 15 zware weken, maar ik had echt lol en plezier in de oefeningen die wel lukten.” 

Anderen helpen

Haij bleek anderen goed te kunnen helpen. Inzichten geven in de groepsbehandeling bijvoorbeeld. “Voor de partner is het misschien wel het moeilijkste”, zei Haij. Dat bracht hele mooie gesprekken op. Anderen helpen, dat is een kwaliteit die hij heeft ontdekt van zichzelf. 

Door Hersenz is Haij in een veel minder diep dal terechtgekomen. “Ik ben gaan schilderen. Nog nooit een kwast in de hand gehad voordat ik naar het activiteitencentrum ging. Nu heb ik een nieuwe hobby gevonden.”.

Mia: “Sinds Hersenz gaat het thuis uitstekend. Af en toe is er een strubbeling, maar met de stop-denk-doen methode gaat 90% goed. Onze dochter zei: “ik heb mijn lieve, oude gezellige pap weer terug”. Mia gaat nu de Partnermodule volgen.

Genieten en onder de mensen

Haij: “Het gaat nu echt perfect, volgend jaar gaat Mia met pensioen, dan gaan we genieten. Ik ben voorbereid op de toekomst. Ik ga mijn eigen dingen doen: zwemmen en naar het activiteitencentrum, twee keer in de week. Ik blijf dat aanhouden. Onder de mensen komen, lotgenoten, ik vind dat fijn.” 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Ik kan beter omgaan met mijn prikkelgevoeligheid”

Eric Jansen is 48 jaar, alleenstaand en vader van een 21-jarige zoon. In juni 2019 kwam Eric tijdens zijn fietstraining, ter voorbereiding op Triatlon Stein, ten val. Hij raakte buiten bewustzijn en werd door wandelaars gevonden.

Duo-interview met Martijn en Dennis

Martijn Dekker en Dennis Kruithof liepen beiden hersenletsel op na een verkeersongeval. Dagelijks kampen zij met de blijvende gevolgen daarvan, zoals verminderde concentratie, vermoeidheid, minder goed kunnen onthouden en ze raken snel overprikkeld in gezelschap.

‘Ik zie meer gouden randjes in mijn leven’

Frank was 21 toen hij in 1987 een ernstig auto-ongeluk kreeg. Na een frontale botsing brak hij zijn arm, been, heup en kaak. Door een frontale hersenkneuzing lag hij langdurig in coma.

“Ik begrijp beter wie ik ben”

Frans Lomeijer is 59 jaar, alleenstaand en co-ouder van twee dochters van 18 en 14 jaar. In 2007 kreeg hij op 45-jarige leeftijd hersenletsel als gevolg van een herseninfarct.

"Ik kijk met trots op mezelf terug"

Anne was 26 toen ze in 2015 naar de huisarts ging voor een hardnekkige griep. Ze bleek een longontsteking te hebben. De antibiotica die ze kreeg hielpen niet en het ging alsmaar slechter. Toen ze geen gevoel meer had aan de rechterkant van haar lichaam, werd ze in het ziekenhuis opgenomen.

Pagina's