‘Ik heb mijn korte lontje beter onder controle’

Fietsend naar haar werk werd Tessa Heetman geschept door een busje met aanhanger. Een schedel- en hersenoperatie volgde. Zeven jaar later startte ze met Hersenz en leerde ze emoties beter onder controle te houden en om te gaan met haar vermoeidheid.  

Het ongeluk gebeurde in september 2006 en Tessa was 30 jaar. Haar hoofd ving de klap op. Een schedel- en hersenoperatie volgde, waarna ze drie weken in coma werd gehouden. Toen ze wakker werd moest ze haar rechterarm en -been opnieuw leren gebruiken. Na verblijf in een revalidatiecentrum kwam Tessa weer thuis.

Hersenletsel 

“Het was allemaal best snel gegaan en ik beleefde alles vanuit het idee ‘ik ben weer opgeknapt en ga gewoon weer verder’. Het ontbrak me totaal aan ziekte-inzicht. Mijn werk als diëtiste in het ziekenhuis ging echter niet meer zoals voorheen en er kwam een jobcoach om mij te observeren. Hij zei dat ik veel last had van onzichtbare gevolgen van mijn hersenletsel, zoals prikkelgevoeligheid. Twee jaar na het ongeluk ging ik pas beseffen wat er aan de hand was en snapte ik ineens waarom ik op een feestje al na een uur weer weg wilde.”

Vermoeidheid 

Met vallen en opstaan en met aangepast werk kreeg Tessa haar leven weer op orde. Ze begreep steeds beter dat haar hoeveelheid energie was veranderd en dat ze niet teveel dingen tegelijk moest plannen. Toch nam na zeven jaar de vermoeidheid geleidelijk toe en dat belemmerde steeds vaker haar functioneren. Via haar neuroloog kwam Tessa bij Hersenz terecht, waar ze in januari 2018 met de eerste module begon.

kort lontje 

“Tijdens het intakegesprek vertelden mijn ouders dat zij en mijn omgeving het moeilijk vonden dat ik soms zo kortaf kon zijn en snel uit mijn slof schoot. Ik was altijd al wel iemand die af en toe fel uit de hoek kon komen, maar door mijn hersenletsel was het behoorlijk versterkt. Zelf had ik het niet eens altijd in de gaten.

In de module Omgaan met verandering ben ik me er veel bewuster van geworden. Ik vond herkenning in de verhalen van groepsgenoten en heb veel geleerd over de relatie tussen overprikkeling, vermoeidheid en een kort lontje. Ik heb nu meer grip op mijn explosieve reactie en tel vaker tot tien. De methode stop-denk-doe heeft me hiervoor handvatten gegeven. Daarnaast heeft Hersenz me ook geholpen met de acceptatie van de onzichtbare gevolgen van mijn hersenletsel. Ik kan gemakkelijker dingen loslaten en de lat voor mezelf naar beneden halen. Hierdoor bewaak ik mijn grenzen beter. 

bewuster

In de thuisbehandeling heb ik vooral geleerd om als een soort helikopter boven de situatie te gaan hangen en me af te vragen waarom ik doe wat ik doe. Ik kan nu analyseren wat er is gebeurd als ik fel uit de hoek ben gekomen. Van daaruit maak ik ook een bewustere afweging om wel of niet mijn verontschuldigingen aan te bieden. Soms vind ik dat ik dingen ook niet groter hoef te maken dan ze zijn.

Al met al is mijn korte lontje zeker niet verdwenen maar ik heb het dankzij Hersenz wel beter onder controle. Iedereen om mij heen beaamt dat ook. En dat is pure winst!”

Sneller boos na hersenletsel

Eén van de gevolgen van hersenletsel kan zijn dat iemand veel sneller en/of heviger boos wordt en zijn woede niet kan beheersen. 
Mensen die hier last van hebben, hebben vaak frontaal hersenletsel. Het voorste deel van de voorhoofdskwab stuurt het denken en handelen aan, waaronder de beheersing van impulsen. Als dat gebied beschadigd is, kan je je impulsen minder goed beheersen waardoor je sneller ontvlamt. 
Je kunt ook sneller boos worden door overprikkeling, omdat je je onveilig of onbegrepen voelt of omdat je het moeilijk vindt om te gaan met alle veranderingen in het leven.

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Dankzij Hersenz heb ik weer zin in mijn leven!

Diana Boosten (52), alleenstaande moeder met twee thuiswonende zonen van 23 en 21 jaar, kreeg in 2015 een herseninfarct in haar slaap. “Er ontstond een nieuwe, onbegrepen ‘ik’. Ik kon niet meer leven op de oude manier."

'Ik heb geleerd mezelf staande te houden'

Bianca Suijs is getrouwd en moeder van een zoon (18) en een dochter (15). Na een zware rugoperatie in 2015 kreeg ze in 2016 een herseninfarct, tijdens haar werk als receptioniste bij een organisatie voor kinderopvang. Bianca was 39 jaar. Het was het begin van een compleet veranderd leven, waarin Bianca een hele tijd tegen zichzelf vocht.

“Ik zie bij vlagen weer mijn oude moeder terug”

Maurits van Lamoen is de jongste zoon van Ellen Kleipool, die in 2016 op 59-jarige leeftijd een herseninfarct kreeg. Maurits was toen 25 jaar. “Na haar herseninfarct stond het leven van mijn moeder op zijn kop. Dat had ook zijn weerslag op mij en mijn twee broers. Het beroep op ons werd groter en er ontstonden onderlinge ergernissen.

'Ik ben rustiger en stabieler geworden'

Vlak voor haar 45e verjaardag kreeg Petra van Rassel in 2017 een herseninfarct. Ze was net weer volledig aan het werk na een flinke burn-out. In een revalidatiecentrum herstelde de motoriek in haar rechter lichaamshelft. Petra kon weer naar huis. Maar daar bleken de onzichtbare gevolgen een flinke impact op haar leven te hebben.

Monica over overprikkeling

“Laatst hoorde ik mijn dochter zeggen: mijn moeder hield zo van muziek en trommelen, van de stad ingaan en drukte. Daar houd ik nog steeds van maar ik kan het niet meer aan.’’ Doodmoe wordt ze ervan.

Pagina's