Ik heb jarenlang met mezelf geworsteld.

Peter Graafmans was een harde werker en had nooit tijd om stil te zitten. In 2009 maakte een herseninfarct een abrupt einde aan zijn drukke leven. Peter was 46 jaar, raakte verlamd aan zijn linker lichaamshelft en kreeg afasie.

Na intensieve revalidatie loopt en praat Peter weer. Hij moet nog wel regelmatig naar woorden zoeken en schrijven kost veel moeite. Zijn linkerhand en -voet raken gemakkelijk in een spasme en fijne motoriek lukt niet meer door verminderd gevoel in zijn hand. Peter heeft moeite om alledaagse handelingen doelgericht uit te voeren (apraxie) en heeft ook veel minder energie. Hij onttrekt zich aan drukte, omdat allerlei prikkels veel intenser binnenkomen en erg vermoeiend zijn.

Méér willen

“Ondanks dat ik ruim zeven jaar na mijn hersenletsel al veel had bereikt, voelde ik dat ik er nog niet was. Ik kon nog vooruitgaan maar daar had ik steun bij nodig. Van mensen uit mijn buurt hoorde ik dat ze veel baat hadden bij Hersenz.

Peter nam deel aan vier modules van het Hersenz behandelprogramma. ‘Omgaan met verandering’, ‘Grip op je energie’, ‘Plannen en organiseren’ en ‘Aandacht en geheugen’. Daarnaast volgde hij het beweegprogramma en kreeg thuisbehandeling.

In het begin kwam er zelfs iedere week iemand bij mij thuis. Ik had gevraagd of dat kon omdat ik alleenstaand ben. Het was zo fijn om op die manier mijn ervaringen en gevoelens kwijt te kunnen.”

 Accepteren

“De groep was ontzettend belangrijk voor mij. Het is een veilige omgeving met heel veel herkenning. Je kunt jezelf zijn! Iedereen is super gemotiveerd en wil iets leren. Dat geeft een heel positieve stimulans voor jezelf. En wat je in de groep leert kun je daarna makkelijker toepassen in de buitenwereld.

Door de module ‘Omgaan met verandering’ is er een eind gekomen aan mijn worsteling. Ik heb jarenlang gedacht dat ik niet meer verder zou komen als ik in de situatie zou berusten. Accepteren voelde voor mij als opgeven, maar dat is dus niet zo! Ik weet nu dat ik vanuit acceptatie nog steeds kan groeien. Als je iets accepteert komt er meer rust en stopt het vechten tegen jezelf. Van daaruit is er juist een sterkere basis om verder te bouwen.”

Weer genieten

“Ik heb geleerd om te rusten voordat ik omval. Ik ging altijd maar door, was gewend om dingen af te maken. Nu merk ik: rusten kost wel tijd maar ik houd het daardoor ook langer vol en kan meer doen op een dag. Ik heb ontdekt dat mijn geheugen minder slecht is dan ik dacht. Het heeft ook veel te maken met échte aandacht. Als ik goed oplet waar ik mijn sleutels neerleg en me niet laat afleiden door andere dingen, kan ik ze terugvinden. Hersenz heeft mij geleerd dat ik goed ben zoals ik ben, dat ik er mag zijn zoals ik ben en dat ik goed voor mezelf mag zorgen. Ik besef nu dat er nog heel veel is wat ik wél kan en ik heb nog veel te bieden. Door Hersenz ben ik weer van mezelf gaan houden en kan ik weer genieten!”

 

Over de auteur, Jeannette Heijting (57)
Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Patries leeft weer

Januari 2014 was een maand die Patries Zomers nooit zal vergeten. Ze was 43 jaar en nadat er eerst een bloedvat in haar hoofd knapte kreeg ze een week later nog twee herseninfarcten. “Mijn wereld stortte in en ik heb me lange tijd afgevraagd wie ik toch was geworden, ik herkende mezelf totaal niet meer. Door Hersenz heb ik weer grip op mijn leven, voel ik me weer krachtig en kan ik weer genieten.”

Doodmoe van het vouwen van was

Overprikkeling betekent voor Astrid dat alles even hard binnenkomt. Ze kampt met overprikkelingsklachten na een heftig ongeluk. Door de behandeling van Hersenz kreeg Astrid meer begrip voor zichzelf. Ze weet nu dat haar vermoeidheid een gevolg is van overprikkeling en begrijpt waarom ze doodmoe wordt van het vouwen van de was.

Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

Pagina's