Peter Graafmans was een harde werker en had nooit tijd om stil te zitten. In 2009 maakte een herseninfarct een abrupt einde aan zijn drukke leven. Peter was 46 jaar, raakte verlamd aan zijn linker lichaamshelft en kreeg afasie.

Na intensieve revalidatie loopt en praat Peter weer. Hij moet nog wel regelmatig naar woorden zoeken en schrijven kost veel moeite. Zijn linkerhand en -voet raken gemakkelijk in een spasme en fijne motoriek lukt niet meer door verminderd gevoel in zijn hand. Peter heeft moeite om alledaagse handelingen doelgericht uit te voeren (apraxie) en heeft ook veel minder energie. Hij onttrekt zich aan drukte, omdat allerlei prikkels veel intenser binnenkomen en erg vermoeiend zijn.

Méér willen

“Ondanks dat ik ruim zeven jaar na mijn hersenletsel al veel had bereikt, voelde ik dat ik er nog niet was. Ik kon nog vooruitgaan maar daar had ik steun bij nodig. Van mensen uit mijn buurt hoorde ik dat ze veel baat hadden bij Hersenz.

Peter nam deel aan vier modules van het Hersenz behandelprogramma. ‘Omgaan met verandering’, ‘Grip op je energie’, ‘Plannen en organiseren’ en ‘Aandacht en geheugen’. Daarnaast volgde hij het beweegprogramma en kreeg thuisbehandeling.

In het begin kwam er zelfs iedere week iemand bij mij thuis. Ik had gevraagd of dat kon omdat ik alleenstaand ben. Het was zo fijn om op die manier mijn ervaringen en gevoelens kwijt te kunnen.”

 Accepteren

“De groep was ontzettend belangrijk voor mij. Het is een veilige omgeving met heel veel herkenning. Je kunt jezelf zijn! Iedereen is super gemotiveerd en wil iets leren. Dat geeft een heel positieve stimulans voor jezelf. En wat je in de groep leert kun je daarna makkelijker toepassen in de buitenwereld.

Door de module ‘Omgaan met verandering’ is er een eind gekomen aan mijn worsteling. Ik heb jarenlang gedacht dat ik niet meer verder zou komen als ik in de situatie zou berusten. Accepteren voelde voor mij als opgeven, maar dat is dus niet zo! Ik weet nu dat ik vanuit acceptatie nog steeds kan groeien. Als je iets accepteert komt er meer rust en stopt het vechten tegen jezelf. Van daaruit is er juist een sterkere basis om verder te bouwen.”

Weer genieten

“Ik heb geleerd om te rusten voordat ik omval. Ik ging altijd maar door, was gewend om dingen af te maken. Nu merk ik: rusten kost wel tijd maar ik houd het daardoor ook langer vol en kan meer doen op een dag. Ik heb ontdekt dat mijn geheugen minder slecht is dan ik dacht. Het heeft ook veel te maken met échte aandacht. Als ik goed oplet waar ik mijn sleutels neerleg en me niet laat afleiden door andere dingen, kan ik ze terugvinden. Hersenz heeft mij geleerd dat ik goed ben zoals ik ben, dat ik er mag zijn zoals ik ben en dat ik goed voor mezelf mag zorgen. Ik besef nu dat er nog heel veel is wat ik wél kan en ik heb nog veel te bieden. Door Hersenz ben ik weer van mezelf gaan houden en kan ik weer genieten!”

 

Over de auteur, Jeannette Heijting (57)
Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik wilde de paniek niet meer voelen'

Op 48-jarige leeftijd kreeg Jeannette Heijting binnen een maand twee herseninfarcten. Na intensieve revalidatie probeerde ze haar oude leventje weer op te pakken. Totdat ze vijf jaar later op de bodem van een diepe put belandde. ‘Als ik er nu gewoon eens een eind aan maak, dan ben ik overal van af.’

Ik verdeel mijn energie steeds beter

Marijke Dekker Bosveld, echtgenote, moeder van twee dochters en oma van een kleindochter, was 58 jaar toen zij een herseninfarct kreeg. “Ik weet het nog precies, het gebeurde in 2014, in de nacht van 25 op 26 juli.

Ik kan leuker zijn voor mijn kinderen

Het jaar 2015 was nog geen week oud toen bij Cynthe Milou een dissectie (scheur) aan haar linker halsslagader ontstond. Ze was 29 jaar en moeder van twee zoons van vier en twee. Cynthe kreeg een herseninfarct en haar leven veranderde compleet.

Mijn kleine overwinningen zijn groots!

Bij Femke Ansems de Vries, nu 39 jaar, werd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. De tumor werd bijna helemaal operatief verwijderd, maar omdat tumorweefsel nu eenmaal niet symmetrisch is, zijn er flinters achtergebleven. Hiervoor heb ik nog drieëndertig bestralingen en vier chemokuren van elk zes weken gehad. Dat zo’n intensief traject nare gevolgen kent, spreekt voor zich.

Na 31 jaar kreeg ik eindelijk erkenning

Soms moet je een frustrerende weg afleggen, voordat klachten in verband worden gebracht met eerder opgelopen hersenletsel. Olga Seppenwoolde, 50 jaar, kan erover meepraten. Ze was 16 jaar toen ze, fietsend naar school, werd aangereden door een brommer.

Pagina's