'Ik heb geleerd mezelf staande te houden'

Bianca Suijs is getrouwd en moeder van een zoon (18) en een dochter (15). Na een zware rugoperatie in 2015 kreeg ze in 2016 een herseninfarct, tijdens haar werk als receptioniste bij een organisatie voor kinderopvang. Bianca was 39 jaar. Het was het begin van een compleet veranderd leven, waarin Bianca een hele tijd tegen zichzelf vocht.

“Op een gegeven moment zat ik in een rolstoel, uitgeput van de pijn en mijn beperkingen die ik niet wilde zien. Op internet las ik zomaar iets over Hersenz, alsof het er speciaal voor mij stond. Hersenz heeft mij mijn leven terug gegeven. In de groep voelde ik me gehoord en gezien. Daar heb ik geleerd mijn letsel te aanvaarden.”

'Gewoon even uitrusten en doorzetten'

Een paar dagen na haar herseninfarct kwam Bianca weer thuis uit het ziekenhuis. “Ik kon gelukkig alweer wat beter praten en bewegen. Ik was opgelucht dat ik door het oog van de naald was gekropen en door de adrenaline die nog volop in mijn lijf zat voelde ik me eigenlijk wel prima. Maar na een paar dagen kwam de tsunami. Mijn spraak ging weer erg achteruit, ik was mijn balans kwijt, viel om de haverklap en was vooral zo vreselijk moe. ‘Gewoon even uitrusten en doorzetten’, bleef ik tegen mezelf zeggen, ‘dan komt het wel goed’.

Bianca rondde haar poliklinische revalidatie af en was vastbesloten om haar drukke leven voort te zetten. Een gezin, een baan en samen met een vriendin het runnen van een vrijwilligersorganisatie. Maar het ging niet meer.

Opgebrand

“Elke dag was ik misselijk, moest ik overgeven, huilen en ik was zo verschrikkelijk moe. Ik vocht tegen mezelf en tegen elke dag. Ik moest en zou gewoon mezelf zijn, gewoon de moeder die ik was, de vrouw, zus en dochter van. En omdat ik deed alsof het allemaal wel ging, verwachtte de buitenwereld dat ook van mij. Make-up, leuke kleding en veel zelfspot, dat was mijn masker. Maar ik raakte volledig opgebrand, kreeg ook weer vreselijke rugklachten en kon nog maar enkele minuten achter elkaar lopen. Toch was ik nog steeds bang dat ik niet slecht genoeg was om deel te nemen aan Hersenz.

Beperkingen erkennen

In de groep merkte ik echter al snel dat mijn beperkingen toch echt wel heftig zijn en dat ik ze serieus moet nemen. Het was enorm confronterend om ze allemaal onder ogen te zien: ernstige overprikkeling door geluid, licht en aanraking, balansproblemen, vergeetachtigheid, vertraagde informatieverwerking en concentratieverlies. Eigenlijk lachte ik liever alles weg en richtte me op andere mensen.

De Nieuwe Bianca leren kennen

Ik heb uiteindelijk alle modules gevolgd, ze waren pittig en heel erg leerzaam. Ik heb veel tranen gelaten en me tegelijkertijd ontzettend opgelucht gevoeld. Het was hard werken om de nieuwe Bianca te leren kennen. Maar in de groep was zoveel warmte en onderling begrip, dat maakt je echt sterker.

Ik vond het ook heel fijn dat behandelaren bij mij thuis kwamen en mijn gezin en thuissituatie leerden kennen. Mijn man en kinderen hadden allerlei angsten en wilden mij teveel beschermen. Zij kregen ook aandacht en leerden hoe ze beter met de situatie konden omgaan. Mijn man heeft daarnaast ook nog deelgenomen aan de partnermodule.

'Nee' is OK

Wat ik heb geleerd van Hersenz zit nu in mijn hart en ik kan er altijd op terugvallen. Ik heb lichamelijke signalen leren kennen en weet wat ze betekenen. Ik verdeel mijn energie beter en weet hoe ik overprikkeling moet beperken. Ik gebruik oordoppen en een zonnebril, zorg dat ik niet in te drukke ruimtes ben en neem ’s middags mijn rust. Ik ben nu veel minder misselijk en kan ’s avonds gewoon met mijn gezin eten. Ook heb ik geleerd dat ik mijn grenzen aan moet geven en dat ‘nee’ een prima antwoord is.

Hersenz mooiste cadeau

Ik zet mezelf nu veel hoger op mijn prioriteitenlijst en besef ook dat na een slechte dag echt wel weer een betere dag komt. Ik heb geleerd mezelf staande te houden, letterlijk en figuurlijk en ondanks dat ik moest stoppen met mijn baan en vrijwilligersorganisatie. Hersenz is het mooiste cadeau dat ik in jaren heb gehad!”

Over de auteur, Jeannette Heijting (59)
Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Ik zie de toekomst weer rooskleurig in”

Op 29 juli 2017 kreeg Astrid van Dongen een hersenbloeding, ze was 51 jaar. Vijf maanden later werd haar revalidatie in het ziekenhuis afgesloten, maar Astrid ondervond nog allerlei problemen.

“Ik ben klaar voor de rest van mijn leven”

Nardia Jansen (33), getrouwd en moeder van een zoon van 9, heeft sinds haar 29e hersenletsel als gevolg van een hersenbloeding. “En een maand later kreeg ik ook nog drie herseninfarcten. Zonder Hersenz was ik hier niet meer”.

Schilderen helpt mij overzicht te krijgen

Het is drie 3 jaar geleden dat Ben Leyenaar (78) een beroerte kreeg, ook wel CVA genoemd: Cerebro Vasculair Accident. Een ongeluk in de bloedvaten van de hersenen. Het is de meest voorkomende oorzaak van hersenletsel. Vanuit het revalidatiecentrum werd Ben doorverwezen naar Hersenz omdat hij tegen problemen aanliep. “Ik voelde me heel depri. Emoties, chaos, veel piekeren. Voelde mijn grenzen niet en ging er daardoor steeds overheen. Er waren conflicten met mijn partner.”

"Ik heb nu rust en focus naar de toekomst"

Harry Wattel (52), destijds manager bij een multinational, liep bij een motorongeluk in 2015 twee bloedingen tussen zijn hersenhelften en een hersenkneuzing boven zijn rechteroor op. De neuroloog zei na een paar dagen: "ik kan je toch niet opensnijden, van mij mag je naar huis". Harry was het roerend eens en belde zijn baas: "volgende week ben ik er weer".

Dankzij Hersenz heb ik weer zin in mijn leven!

Diana Boosten (52), alleenstaande moeder met twee thuiswonende zonen van 23 en 21 jaar, kreeg in 2015 een herseninfarct in haar slaap. “Er ontstond een nieuwe, onbegrepen ‘ik’. Ik kon niet meer leven op de oude manier."

Pagina's