'Ik heb al veel geleerd'

Yvonne Buyssen was 21 jaar toen er bij haar een hersentumor werd ontdekt. De tumor kon operatief worden verwijderd, waarna bestralingen volgden. Ze heeft hersenletsel overgehouden en leeft met allerlei zichtbare en onzichtbare gevolgen. "Het valt niet mee om met hersenletsel je leven op te bouwen."

Hersenletsel na hersentumor

Yvonne is nu 27 jaar. Ze loopt moeilijk door verstoring van haar evenwicht, heeft moeite met praten, haar linker motoriek is aangedaan, schrijven en typen gaat moeizaam, ze heeft last van slikproblemen en ophoping van slijm waardoor ze soms moet overgeven en ze is chronisch vermoeid. Desondanks woont Yvonne zelfstandig, samen met haar katje.

Kort lontje na hersenletsel

“Ik word snel emotioneel. Als ik boos, verdrietig of gespannen ben huil ik gemakkelijk. Ik kan ook helemaal flippen om iets kleins. Ik probeer me steeds in te houden maar dan opeens moet het eruit. Ik ben ook best onzeker, ook over mijn uiterlijk. Bij ‘Op eigen benen’ wilde ik hiermee aan de slag. Ik wil beter kunnen omgaan met mijn emoties en zelfverzekerder worden.”

Volgens de behandelaren heeft Yvonne al heel wat bereikt. Yvonne vindt het echter moeilijk om tevreden te zijn.

Eigenwaarde

“Ik kan niet zo goed trots zijn op mezelf. Ik wil altijd maar meer, sta niet echt stil bij het moment. Ik ben echt wel zelfverzekerder geworden, daar ben ik ook heel blij mee. Maar ik wil mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde nog meer versterken. 

Deze levensfase is ook best lastig. Vriendinnen krijgen nu kinderen, contacten verminderen daardoor. Gelukkig heb ik ook nog wel vriendinnen waarmee ik bijvoorbeeld een terrasje kan pikken. Maar het valt niet mee om met hersenletsel je leven op te bouwen. Ik kan niet werken en ik ben afhankelijk van anderen om ergens te komen. Mijn toekomstbeeld was ook ‘huisje-boompje-beestje’. Maar een partner vinden is moeilijk als je beperkingen hebt. Jongeren op mijn leeftijd gaan deze problemen liever uit de weg. Wat ik eigenlijk zou willen kan niet en ik vind het dan ook moeilijk om mijn toekomst voor ogen te zien. Soms denk ik ‘ik heb geen toekomst’. Daar wil ik aan werken. Ik heb nu nog het idee dat ik alleen gelukkig kan worden met een partner. Ik wil leren een ander plaatje te maken.

toegenomen vertrouwen

Via mijn tante kwam ik bij Hersenz. Ik had er in het begin een hard hoofd in, dacht ‘dat is niets voor mij’. Na het intakegesprek twijfelde ik nog steeds maar uiteindelijk dacht ik ‘waarom ook niet, ik ga het gewoon proberen’. Ik ben nu heel blij dat ik het heb gedaan. Het is wel een confronterend proces en daardoor niet altijd even leuk. Je komt jezelf tegen en leert jezelf beter kennen. Je beseft hoe je omgaat met bepaalde situaties. Maar het is ook zo leerzaam! Ook het contact met lotgenoten is erg fijn. Er is veel onderling begrip, je krijgt erkenning van elkaar en je leert van elkaar. Toch zie ik mijn groepsgenoten niet als vrienden. We hebben het heel leuk samen maar we zijn mede-cliënten. Ieder heeft eigen vrienden en straks gaan we allemaal weer onze eigen weg. Met toegenomen vertrouwen, dat wel!”

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Rachel is nu 26 jaar en slechtziend. Als gevolg van bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. Ze voelt zich sterker en minder onzeker nadat ze het jongerenprogramma van Hersenz heeft gevolgd.

'Hersenz gaat over mij'

In 2011 kreeg Mickey een ongeluk met zijn motor, hij was 22 jaar. Na verblijf in het ziekenhuis probeerde hij thuis zijn leven weer op te pakken. Hij was jaren op zoek naar de juiste hulp en vond die bij het speciale jongerenprogramma van Hersenz.

Pagina's