'Ik ga weer erop uit'

In april 2012 kreeg Jacqueline Aarts een herseninfarct op haar werk, ze was 39 jaar. "Ik werkte als leidinggevende in een restaurant. De dag dat het gebeurde was meteen mijn laatste werkdag. Na negen maanden revalidatie heb ik jaren op mijn tenen gelopen en aan mezelf getwijfeld. Zoekend naar antwoorden vond ik Hersenz op internet. Ik begrijp nu veel beter hoe ik mijn dagelijks leven het beste kan plannen en ik maak bewuste keuzes."

Vermoeidheid na hersenletsel

Als gevolg van haar herseninfarct is Jacqueline heel snel vermoeid en heeft dan moeite met informatieverwerking. Ze kan slecht tegen drukte en harde muziek en schrikt snel ergens van. Jacqueline heeft problemen met haar evenwicht en ook veel last van hoofdpijn.

“Vóór mijn herseninfarct speelde ik veertien jaar trompet in een bandje. Daar moest ik mee stoppen. Vanaf mijn zesde jaar deed ik aan paardrijden. Ik had al heel wat jaren een eigen paard, waarmee ik fanatiek trainde en wedstrijden reed. Helaas heb ik ook daarvan afscheid moeten nemen.”

Ondanks haar beperkingen maakten Jacqueline en haar vriend een bijzondere, weloverwogen keuze.

“Na goed overleg met mijn neuroloog en gynaecoloog besloten we dat we graag een kind wilden. Ik was heel snel zwanger en tijdens mijn zwangerschap voelde ik me fantastisch. Ik had geen last van mijn beperkingen en heb zelfs nog een studie gevolgd en succesvol afgerond. Toen onze prachtige gezonde zoon werd geboren was ik 41 jaar. Het heeft gelukkig nog een hele tijd geduurd voordat mijn beperkingen terug kwamen, want onze zoon heeft negen maanden dag en nacht gehuild.”

Burnout

Maar toen hun zoon ongeveer drie jaar was zat Jacqueline tegen een burn-out aan. "Ik had te lang op mijn tenen gelopen door de zorg voor mijn gezin. Het intakegesprek bij Hersenz was voor mij zeer verhelderend. Eindelijk iemand die mij begreep en zei dat alles waar ik tegenaan liep het gevolg was van mijn hersenletsel."

Omgaan met verandering

Toen haar zoontje naar school ging begon Jacqueline met de eerste module Omgaan met verandering. "Daarna heb ik ook Plannen en organiseren gedaan. Aan de eerste module heb ik het meest gehad! Het was heel zwaar en confronterend, maar door het sparren met lotgenoten ging er een wereld voor me open. Ik heb inzicht gekregen in hoe ik ben veranderd, ik accepteer nu dat dingen niet meer lukken en ik heb veel handvatten gekregen voor mijn dagelijkse leven. Ik maak nu bewuste keuzes en heb geleerd om nee te zeggen en los te laten. Het is niet erg als ik een keer niet stofzuig. Ik luister nu beter naar mijn lichaam en op basis van hoe ik me voel deel ik mijn dag in. Ik heb ook geleerd om te praten met mijn partner en hem duidelijk te maken wat bepaalde dingen met mij doen. Als de situatie erom vraagt leg ik nu ook aan anderen uit wat er aan de hand is, zodat mensen begrijpen waarom ik zo reageer. Je ziet immers niets aan mij!"

Onzichtbaar ziek

Mijn wereld is groter geworden. Door Hersenz heb ik geleerd te doseren en ga ik weer erop uit. Naar de binnenspeeltuin met onze zoon, naar een feestje of iets anders wat ik leuk vind. Ik heb geleerd dat ik ervoor en erna rust moet nemen. Ik geniet meer en doe dingen waar ik blij van word. Zo hangt mijn kast vol met kleurrijke jurkjes. Ook zet ik me in als ervaringsdeskundige voor Hersenz. Dat geeft me veel voldoening. Ik vind het belangrijk dat mensen weten van het bestaan hiervan, dat ze weten dat met hersenletsel niet alles vanzelfsprekend is en dat mensen ook ‘onzichtbaar ziek’ kunnen zijn. Soms ben ik nog wel bang dat er opnieuw iets gebeurt, maar ik kijk vooral heel positief naar de toekomst. We zitten nog vol plannen!"

Over de auteur, Jeannette Heijting (59)

Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Rachel is nu 26 jaar en slechtziend. Als gevolg van bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. Ze voelt zich sterker en minder onzeker nadat ze het jongerenprogramma van Hersenz heeft gevolgd.

'Ik heb al veel geleerd'

Yvonne Buyssen was 21 jaar toen er bij haar een hersentumor werd ontdekt. De tumor kon operatief worden verwijderd, waarna bestralingen volgden. Ze heeft hersenletsel overgehouden en leeft met allerlei gevolgen. "Het valt niet mee om met hersenletsel je leven op te bouwen."

Pagina's