'Ik ben trots op mijn nieuwe ik'

Op 19 januari 2018 kreeg Ciska Jansen een herseninfarct. Ze was 54 jaar. Alsof dat nog niet genoeg was kreeg ze tijdens haar revalidatie de diagnose Multiple Sclerose (MS) erbij. Ciska moet nu dealen met een evenwichtsstoornis, krachtverlies in haar benen, vertraagde informatieverwerking, een spraakstoornis (dysartrie) en chronische vermoeidheid.

“Ik had op Facebook al goede reacties gelezen over Hersenz maar door mijn MS was ik bang dat ik daar niet op de juiste plek zou zitten. Gelukkig was het geen enkel probleem. Door de behandelaars werd echter wel opgemerkt dat het fysieke gedeelte van Hersenz mij erg zwaar viel. Daarom hebben we gezamenlijk besloten dat ik alleen nog maar zou meedoen met het cognitieve deel van de groepsbehandeling. Ik heb inmiddels de modules Omgaan met verandering en Grip op je energie achter de rug en ben nu bezig met Aandacht en geheugen. 

Scootmobiel

Dankzij Hersenz sta ik weer positief in het leven. Als je een jaar geleden aan me had gevraagd of ik niet liever in een scootmobiel zou zitten, had ik geantwoord: oh nee, geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt. Ik red me wel met mijn rollator. Maar door Hersenz ben ik gaan inzien dat een scootmobiel mij niet verder beperkt maar juist vrijheid oplevert.

Nu ik er eentje bezit gaat er een nieuwe wereld voor mij open. Ik kan zelf weer naar het dorp om boodschappen te doen en onderweg kom ik dan vaak bekende mensen tegen waar ik een praatje mee kan maken. Voorheen zat ik hele dagen binnen, want door mijn evenwichtsstoornis kan ik niet meer fietsen.

Acceptatie van hersenletsel

Ik heb geleerd om te accepteren dat hersenletsel nu bij mijn leven hoort. Ik kan beter omgaan met mijn nieuwe ik en vind eigenlijk ook dat die er best mag wezen. Zo ben ik er trots op dat ik mijn mening nu meer uitspreek en durf aan te geven dat ik moe word en beter kan stoppen met wat ik aan het doen ben. Ook zeg ik nu tegen anderen ‘Sorry, ik kan je niet volgen. Kun je het misschien wat langzamer vertellen want ik heb NAH’.

Vermoeidheid na Hersenletsel

Het lukt me nu beter om met mijn vermoeidheid om te gaan. Ik herken signalen van mijn lichaam en weet hoe ik er het beste op kan reageren. Zo zal ik een uur voor het slapen gaan geen spelletjes op de IPad meer doen of naar een spannende film kijken. Ik heb ook geleerd hoe ik mijn energie het beste kan verdelen over de dag en de week. Het van tevoren plannen van activiteiten geeft zoveel rust in mijn hoofd! En het voorkomt wat er eerder gebeurde, namelijk dat ik alles op dezelfde dag wilde doen en dan geen energie meer over had voor de rest van de week.

Een groot winstpunt is dat ik me minder snel druk maak om dingen die ‘misschien’ kunnen gebeuren. Ook dat brengt meer rust in mijn hoofd. Ik kon mezelf bijvoorbeeld erg druk maken als het busje mij te vroeg op kwam halen voor Hersenz. Nu laat ik merken dat ik het busje heb gezien en ga op mijn eigen tempo mijn spullen pakken en het huis afsluiten, zodat ik mijn huissleutel niet meer vergeet.

Dankbaar

Ik ben nooit zo’n voorstander geweest van hulp van instanties maar ik ervaar nu wel dat ik ontzettend veel baat heb bij de behandeling van Hersenz. Alle tips en de herkenning bij lotgenoten hebben me een boost aan zelfvertrouwen opgeleverd. Ik ervaar NAH nu niet meer als het einde maar als het begin van een nieuw leven, wat ik graag met beide handen aanpak. Ik heb weer hoop op een fijne toekomst en daar ben ik de behandelaren erg dankbaar voor.”

 Over de auteur, Jeannette Heijting (58)

Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen.

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Ik ben duidelijker in wat ik kan en wil

Truus Hutink kreeg op 22 juli 2011 een hersenbloeding, ze was 60 jaar. Na een operatie en enkele weken ziekenhuis kwam ze thuis. Fysiek waren er geen uitvalsverschijnselen en de neuroloog was tevreden. “Het gaat goed met mevrouw.” Zo voelde Truus zich echter niet.

'Het heeft ons huwelijk gered'

Klaas Pieters (58) kreeg in 2010 een hersenbloeding. Hij volgde Hersenz, daarbij was ook veel aandacht voor zijn vrouw Cisca: “Dat heeft ons huwelijk gered”

'Ik houd van mezelf zoals ik ben'

Pas een jaar nadat ze is getroffen door een lichte beroerte meldt Kitty zich schoorvoetend aan voor de behandeling van Hersenz in Tiel. Voor haar gevoel boekt ze tijdens het traject weinig progressie. Het tegendeel blijkt waar als ze niet lang daarna een werkervaringsplaats vindt en de geleerde lessen wel in de praktijk moet brengen.

'Ik wilde de paniek niet meer voelen'

Op 48-jarige leeftijd kreeg Jeannette Heijting binnen een maand twee herseninfarcten. Na intensieve revalidatie probeerde ze haar oude leventje weer op te pakken. Totdat ze vijf jaar later op de bodem van een diepe put belandde. ‘Als ik er nu gewoon eens een eind aan maak, dan ben ik overal van af.’

Ik verdeel mijn energie steeds beter

Marijke Dekker Bosveld, echtgenote, moeder van twee dochters en oma van een kleindochter, was 58 jaar toen zij een herseninfarct kreeg. “Ik weet het nog precies, het gebeurde in 2014, in de nacht van 25 op 26 juli.

Pagina's