'Ik ben trots op mijn nieuwe ik'

Op 19 januari 2018 kreeg Ciska Jansen een herseninfarct. Ze was 54 jaar. Alsof dat nog niet genoeg was kreeg ze tijdens haar revalidatie de diagnose Multiple Sclerose (MS) erbij. Ciska moet nu dealen met een evenwichtsstoornis, krachtverlies in haar benen, vertraagde informatieverwerking, een spraakstoornis (dysartrie) en chronische vermoeidheid.

“Ik had op Facebook al goede reacties gelezen over Hersenz maar door mijn MS was ik bang dat ik daar niet op de juiste plek zou zitten. Gelukkig was het geen enkel probleem. Door de behandelaars werd echter wel opgemerkt dat het fysieke gedeelte van Hersenz mij erg zwaar viel. Daarom hebben we gezamenlijk besloten dat ik alleen nog maar zou meedoen met het cognitieve deel van de groepsbehandeling. Ik heb inmiddels de modules Omgaan met verandering en Grip op je energie achter de rug en ben nu bezig met Aandacht en geheugen. 

Scootmobiel

Dankzij Hersenz sta ik weer positief in het leven. Als je een jaar geleden aan me had gevraagd of ik niet liever in een scootmobiel zou zitten, had ik geantwoord: oh nee, geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt. Ik red me wel met mijn rollator. Maar door Hersenz ben ik gaan inzien dat een scootmobiel mij niet verder beperkt maar juist vrijheid oplevert.

Nu ik er eentje bezit gaat er een nieuwe wereld voor mij open. Ik kan zelf weer naar het dorp om boodschappen te doen en onderweg kom ik dan vaak bekende mensen tegen waar ik een praatje mee kan maken. Voorheen zat ik hele dagen binnen, want door mijn evenwichtsstoornis kan ik niet meer fietsen.

Acceptatie van hersenletsel

Ik heb geleerd om te accepteren dat hersenletsel nu bij mijn leven hoort. Ik kan beter omgaan met mijn nieuwe ik en vind eigenlijk ook dat die er best mag wezen. Zo ben ik er trots op dat ik mijn mening nu meer uitspreek en durf aan te geven dat ik moe word en beter kan stoppen met wat ik aan het doen ben. Ook zeg ik nu tegen anderen ‘Sorry, ik kan je niet volgen. Kun je het misschien wat langzamer vertellen want ik heb NAH’.

Vermoeidheid na Hersenletsel

Het lukt me nu beter om met mijn vermoeidheid om te gaan. Ik herken signalen van mijn lichaam en weet hoe ik er het beste op kan reageren. Zo zal ik een uur voor het slapen gaan geen spelletjes op de IPad meer doen of naar een spannende film kijken. Ik heb ook geleerd hoe ik mijn energie het beste kan verdelen over de dag en de week. Het van tevoren plannen van activiteiten geeft zoveel rust in mijn hoofd! En het voorkomt wat er eerder gebeurde, namelijk dat ik alles op dezelfde dag wilde doen en dan geen energie meer over had voor de rest van de week.

Een groot winstpunt is dat ik me minder snel druk maak om dingen die ‘misschien’ kunnen gebeuren. Ook dat brengt meer rust in mijn hoofd. Ik kon mezelf bijvoorbeeld erg druk maken als het busje mij te vroeg op kwam halen voor Hersenz. Nu laat ik merken dat ik het busje heb gezien en ga op mijn eigen tempo mijn spullen pakken en het huis afsluiten, zodat ik mijn huissleutel niet meer vergeet.

Dankbaar

Ik ben nooit zo’n voorstander geweest van hulp van instanties maar ik ervaar nu wel dat ik ontzettend veel baat heb bij de behandeling van Hersenz. Alle tips en de herkenning bij lotgenoten hebben me een boost aan zelfvertrouwen opgeleverd. Ik ervaar NAH nu niet meer als het einde maar als het begin van een nieuw leven, wat ik graag met beide handen aanpak. Ik heb weer hoop op een fijne toekomst en daar ben ik de behandelaren erg dankbaar voor.”

 Over de auteur, Jeannette Heijting (58)

Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen.

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
‘Ik zie meer gouden randjes in mijn leven’

Frank was 21 toen hij in 1987 een ernstig auto-ongeluk kreeg. Na een frontale botsing brak hij zijn arm, been, heup en kaak. Door een frontale hersenkneuzing lag hij langdurig in coma.

“Ik begrijp beter wie ik ben”

Frans Lomeijer is 59 jaar, alleenstaand en co-ouder van twee dochters van 18 en 14 jaar. In 2007 kreeg hij op 45-jarige leeftijd hersenletsel als gevolg van een herseninfarct.

"Ik kijk met trots op mezelf terug"

Anne was 26 toen ze in 2015 naar de huisarts ging voor een hardnekkige griep. Ze bleek een longontsteking te hebben. De antibiotica die ze kreeg hielpen niet en het ging alsmaar slechter. Toen ze geen gevoel meer had aan de rechterkant van haar lichaam, werd ze in het ziekenhuis opgenomen.

”Nu ik mezelf begrijp kan ik weer meer aan”

José Hagenaars is 62 jaar, alleenstaand, moeder van 3 dochters en oma van 6 kleinkinderen. In december 2019 kreeg ze een herseninfarct en dat herhaalde zich in maart en juni 2020. Achteraf bleek uit onderzoek dat de voorgeschreven bloedverdunner niet goed werkte bij José.

“Liever zijn voor mezelf brengt verbetering”

Marion Katoele, 41 jaar, woont samen met haar vriend André en is moeder van Merel (7 jaar). Vanaf haar 11e heeft Marion hersenletsel als gevolg van een herseninfarct.

Pagina's