"Ik accepteer mezelf zoals ik nu ben"

Pauline van Es is 51 jaar en alleenstaande moeder van een zoon van 23 en een dochter van 21 jaar. Ze heeft NAH als gevolg van een herseninfarct op 46-jarige leeftijd.

“De echte oorzaak is nooit gevonden. Ik denk zelf dat het genetisch is, mijn moeder heeft meerdere TIA’s gehad en mijn vader was hartpatiënt. Ook denk ik dat stress een grote rol heeft gespeeld, omdat ik niet zo’n fijne relaties heb gehad. Gelukkig was ik single toen het mij overkwam, zo kon ik het helemaal op mijn eigen manier en tempo doen.”

Pauline moest opnieuw leren slikken en praten en kreeg te maken met uitval in haar rechterbeen en -arm.

 “In het ziekenhuis zat ik nog in een rolstoel, daarna mocht ik oefenen met een rollator. Thuis heb ik deze ook nog een tijd gebruikt. Nu ziet niemand meer iets aan me. Ik loop, fiets en dans.

onzichtbare gevolgen

De onzichtbare restverschijnselen zijn er nog wel. "Ik heb weinig energie en ben snel vermoeid. Ik heb regelmatig hoofdpijn, last van oorsuizen en als ik moe ben zie ik minder. Mijn concentratievermogen is slecht en ik ben erg vergeetachtig. Zonlicht, schaduwen en geluid geven teveel prikkels en ik kan slecht tegen drukte".

"Ik heb moeite met het verwerken van informatie, begrijp niet altijd wat ik lees, kan soms niet op woorden komen of zeg iets wat  ik helemaal niet wilde zeggen. Bij onverwachte dingen kan ik ineens helemaal blokkeren (freeze-reactie). Ook ben ik emotioneler en heb ik een korter lontje.”

 Pauline was erg gemotiveerd om alles wat mogelijk was uit haar herstel te halen. Toen de revalidatiekliniek haar niet meer verder kon helpen stelde de praktijkondersteuner van de huisarts Hersenz voor.

herkenning en erkenning

 “Ik ben begonnen met Hersenz om meer te weten te komen over mijn hersenletsel en hoe ik ermee om moet gaan. Maar vooral ook om het te kunnen accepteren. Ik heb alle modules doorlopen. Vooral in het begin was het zwaar, confronterend en erg vermoeiend. Maar de herkenning en erkenning vanuit de groep vond ik erg fijn.

Door Hersenz is er veel veranderd. Het lukt me nu veel beter om mijn energie te verdelen over de dag. Ik weet beter wat ik op een dag aankan en ik maak nu een planning met rustmomenten. Als ik gezellig ergens naar toe wil plan ik die dag verder niks en de dag erna ook niet. Huishoudelijke taken verdeel ik over de week en ik houd schema’s bij. Voor al mijn afspraken gebruik ik een agenda. Het geeft overzicht en het helpt me om niks te vergeten. Ik heb nu veel meer rust in mijn hoofd omdat alles duidelijk is. Ook heb ik nu een andere mindset. Ik weet dat stress me niets oplevert.

beter met berperkingen omgaan

Hersenz heeft mij geholpen om mezelf te accepteren zoals ik nu ben. Mijn kinderen hebben nu een positievere en gelukkigere moeder!

Ik heb geleerd dat er altijd nog kansen zijn en dat wil ik ook graag meegeven aan lotgenoten. ‘Zoveel mogelijk eruit halen’ hoeft niet altijd concreet herstel van beperkingen te zijn. Er is ook veel winst te behalen als je met je beperkingen beter kunt omgaan. Dan kun je verder met wie je nú bent!”

Over de auteur, Jeannette Heijting (59): Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Patries leeft weer

Januari 2014 was een maand die Patries Zomers nooit zal vergeten. Ze was 43 jaar en nadat er eerst een bloedvat in haar hoofd knapte kreeg ze een week later nog twee herseninfarcten. “Mijn wereld stortte in en ik heb me lange tijd afgevraagd wie ik toch was geworden, ik herkende mezelf totaal niet meer. Door Hersenz heb ik weer grip op mijn leven, voel ik me weer krachtig en kan ik weer genieten.”

Doodmoe van het vouwen van was

Overprikkeling betekent voor Astrid dat alles even hard binnenkomt. Ze kampt met overprikkelingsklachten na een heftig ongeluk. Door de behandeling van Hersenz kreeg Astrid meer begrip voor zichzelf. Ze weet nu dat haar vermoeidheid een gevolg is van overprikkeling en begrijpt waarom ze doodmoe wordt van het vouwen van de was.

Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

Pagina's