"Ik accepteer mezelf zoals ik nu ben"

Pauline van Es is 51 jaar en alleenstaande moeder van een zoon van 23 en een dochter van 21 jaar. Ze heeft NAH als gevolg van een herseninfarct op 46-jarige leeftijd.

“De echte oorzaak is nooit gevonden. Ik denk zelf dat het genetisch is, mijn moeder heeft meerdere TIA’s gehad en mijn vader was hartpatiënt. Ook denk ik dat stress een grote rol heeft gespeeld, omdat ik niet zo’n fijne relaties heb gehad. Gelukkig was ik single toen het mij overkwam, zo kon ik het helemaal op mijn eigen manier en tempo doen.”

Pauline moest opnieuw leren slikken en praten en kreeg te maken met uitval in haar rechterbeen en -arm.

 “In het ziekenhuis zat ik nog in een rolstoel, daarna mocht ik oefenen met een rollator. Thuis heb ik deze ook nog een tijd gebruikt. Nu ziet niemand meer iets aan me. Ik loop, fiets en dans.

onzichtbare gevolgen

De onzichtbare restverschijnselen zijn er nog wel. "Ik heb weinig energie en ben snel vermoeid. Ik heb regelmatig hoofdpijn, last van oorsuizen en als ik moe ben zie ik minder. Mijn concentratievermogen is slecht en ik ben erg vergeetachtig. Zonlicht, schaduwen en geluid geven teveel prikkels en ik kan slecht tegen drukte".

"Ik heb moeite met het verwerken van informatie, begrijp niet altijd wat ik lees, kan soms niet op woorden komen of zeg iets wat  ik helemaal niet wilde zeggen. Bij onverwachte dingen kan ik ineens helemaal blokkeren (freeze-reactie). Ook ben ik emotioneler en heb ik een korter lontje.”

 Pauline was erg gemotiveerd om alles wat mogelijk was uit haar herstel te halen. Toen de revalidatiekliniek haar niet meer verder kon helpen stelde de praktijkondersteuner van de huisarts Hersenz voor.

herkenning en erkenning

 “Ik ben begonnen met Hersenz om meer te weten te komen over mijn hersenletsel en hoe ik ermee om moet gaan. Maar vooral ook om het te kunnen accepteren. Ik heb alle modules doorlopen. Vooral in het begin was het zwaar, confronterend en erg vermoeiend. Maar de herkenning en erkenning vanuit de groep vond ik erg fijn.

Door Hersenz is er veel veranderd. Het lukt me nu veel beter om mijn energie te verdelen over de dag. Ik weet beter wat ik op een dag aankan en ik maak nu een planning met rustmomenten. Als ik gezellig ergens naar toe wil plan ik die dag verder niks en de dag erna ook niet. Huishoudelijke taken verdeel ik over de week en ik houd schema’s bij. Voor al mijn afspraken gebruik ik een agenda. Het geeft overzicht en het helpt me om niks te vergeten. Ik heb nu veel meer rust in mijn hoofd omdat alles duidelijk is. Ook heb ik nu een andere mindset. Ik weet dat stress me niets oplevert.

beter met berperkingen omgaan

Hersenz heeft mij geholpen om mezelf te accepteren zoals ik nu ben. Mijn kinderen hebben nu een positievere en gelukkigere moeder!

Ik heb geleerd dat er altijd nog kansen zijn en dat wil ik ook graag meegeven aan lotgenoten. ‘Zoveel mogelijk eruit halen’ hoeft niet altijd concreet herstel van beperkingen te zijn. Er is ook veel winst te behalen als je met je beperkingen beter kunt omgaan. Dan kun je verder met wie je nú bent!”

Over de auteur, Jeannette Heijting (59): Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Ik kan beter omgaan met mijn prikkelgevoeligheid”

Eric Jansen is 48 jaar, alleenstaand en vader van een 21-jarige zoon. In juni 2019 kwam Eric tijdens zijn fietstraining, ter voorbereiding op Triatlon Stein, ten val. Hij raakte buiten bewustzijn en werd door wandelaars gevonden.

Duo-interview met Martijn en Dennis

Martijn Dekker en Dennis Kruithof liepen beiden hersenletsel op na een verkeersongeval. Dagelijks kampen zij met de blijvende gevolgen daarvan, zoals verminderde concentratie, vermoeidheid, minder goed kunnen onthouden en ze raken snel overprikkeld in gezelschap.

‘Ik zie meer gouden randjes in mijn leven’

Frank was 21 toen hij in 1987 een ernstig auto-ongeluk kreeg. Na een frontale botsing brak hij zijn arm, been, heup en kaak. Door een frontale hersenkneuzing lag hij langdurig in coma.

“Ik begrijp beter wie ik ben”

Frans Lomeijer is 59 jaar, alleenstaand en co-ouder van twee dochters van 18 en 14 jaar. In 2007 kreeg hij op 45-jarige leeftijd hersenletsel als gevolg van een herseninfarct.

"Ik kijk met trots op mezelf terug"

Anne was 26 toen ze in 2015 naar de huisarts ging voor een hardnekkige griep. Ze bleek een longontsteking te hebben. De antibiotica die ze kreeg hielpen niet en het ging alsmaar slechter. Toen ze geen gevoel meer had aan de rechterkant van haar lichaam, werd ze in het ziekenhuis opgenomen.

Pagina's