“Met humor de toekomst weer tegemoet”

Nadat Willie in 2013, toen 49 jaar, een succesvolle gastric bypass operatie had ondergaan, ging het na een dag mis. Door een ernstige complicatie moest hij opnieuw worden geopereerd. Eenmaal op de IC raakte hij in een coma. Het duurde bijna een half jaar, inclusief revalideren, voordat hij weer naar huis kon. 

Eenmaal thuis ondervond Willie veel problemen. Zijn geheugen werkte niet meer als voorheen. Boodschappen doen, zijn pincode onthouden, het ging ineens niet meer. Koken deed hij graag, nu brandde alles aan.

grote karakterveranderingen

Willie werd intens verdrietig van de beperkingen die hij ervaarde. En dat verdriet was dan grenzeloos. Hij had hele diepe dalen maar kon ook heel erg vrolijk zijn. En hij was heel boos. Zijn vrouw Selle: “dat is moeilijk als partner, dit soort grote karakterveranderingen”. 

De opvoeding van hun 2 zoons, toen 5 en 8, was ineens ook een stuk lastiger. Als ze wilden afspreken met vriendjes thuis bijvoorbeeld of discussies voerden. Willie: “Ik liet alles maar gaan want het kostte me te veel energie”. Maar dan kwam Selle na haar werk thuis en trof ze een uitgeputte man. “Stress en struggles”, zo omschrijven ze deze periode. 

Onzeker

Nadat ze een advertentie in de krant had gezien ging Selle naar een bijeenkomst van Hersenz. “Dit is het, hier moet ‘ie naar toe. Ze hebben het hier over Willie”, dacht ze meteen. “Ik zag dat hij vastliep, hij was super onzeker geworden. Maar ik wist dat er nog zoveel uit hem te halen was”. 

Willie volgde twee modules: Omgaan met verandering en Grip op Energie. Selle volgde de partnermodule.

"Omgaan met verandering" werkte voor Willie het beste. Af en toe pakt hij de map er weer erbij. “Ik kan niet zeggen wat ik er precies deed. Ik ben niet gek, ik ben niet stom, maar dan vroeg Selle: "wat heb je nou gedaan?" "Geen idee”. Selle: “Maar hij kwam wel altijd gelukkig thuis”. 

gelijk niveau

Willie: “Bij Hersenz behandelen ze je niet als een patiënt en ze zetten je niet neer als dom. Je bent op gelijk niveau. Ze wisten precies hoe ze met ons om moesten gaan en ze laten je in je waarde”. 

Selle had het meeste aan het lotgenotencontact. De herkenning in de thuissituaties. “De wetenschap dat je allemaal in hetzelfde schuitje zit is fijn. Het was een soort therapie, ik kon even spuien en er werden tips over en weer uitgewisseld”.  

Over de toekomst zegt Willie: “Ik ben waar ik ben, ik geloof niet dat ik nog beter kan. Toch ik zie ik de toekomst rooskleurig in, wij allebei. Ondanks alles wat we inmiddels in onze rugzak hebben verzameld, hiken we gewoon door. Met humor, want dat helpt ook”. 

Nieuwe inzichten in hoofd en omgeving

Willie wil lotgenoten graag meegeven dat het leven je tegenslag kan brengen. Dat kan een jaartje duren, misschien langer. Maar het houdt niet op. “Het traject is het begin van iets nieuws. Nieuwe inzichten in je hoofd. In je omgeving. Je krijgt er ook veel voor terug. Hersenz en de hulp die ze bieden hebben daar een aandeel in”. 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Ik heb mijn lieve, gezellige pap weer terug”

Op 6 juli 2014 kreeg Haij op 60-jarige leeftijd een herseninfarct in zijn woonkamer. Bij de huisartsenpost dachten ze aan een hernia of ischias. Haij liep nog 14 dagen rond na zijn herseninfarct.

“De sfeer in huis is rustiger”

Ine Megens is 55 jaar, getrouwd met John en moeder van een dochter (16) en een zoon (14). Sinds 2019 heeft Ine hersenletsel als gevolg van een aneurysma (uitpuiling van de wand van een hersenslagader waardoor een bloeding kan ontstaan).

“Er is weer rust en balans en ik geniet”

Jeannette van Sleeuwen is 55 jaar, heeft een latrelatie en is moeder van een zoon (24) en dochter (23). Sinds haar 47e heeft Jeannette NAH, als gevolg van een abces in haar hersenen. Ze onderging twee keer een levensreddende operatie en kroop beide keren door het oog van de naald.

“Ik voel me weer heel in plaats van geknakt”

Ina de Ritter is 72 jaar, getrouwd, moeder van vier kinderen en oma van zes kleinkinderen. In 1988 kreeg zij als gevolg van een gebroken pink een ernstige vorm van Post Traumatische Dystrofie. Hierdoor is haar linkerarm onder de elleboog geamputeerd en is Ina sinds 1998 ook rolstoelafhankelijk. Samen met haar man en hulphond woont zij in een Fokuswoning.

“Als partner kan ik nu meer betekenen”

John Nell is de partner van Sandra, zij liep hersenletsel op na een val van de trap. Hij vertelt over de veranderingen waar hij ongewild mee te maken kreeg en wat deelname aan de partnermodule van Hersenz voor hem heeft betekend.

Pagina's