Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? We vroegen het verschillende oud-cliënten. Monica Hadikoesoemo (54) werd in april 2013 getroffen door een hersenbloeding. Als gevolg daarvan heeft ze last van overprikkeling, zenuwpijnen en vermoeidheid. In 2016 rondde ze Hersenz af.

Hoe gaat het nu met je?

“Ik ben een tevreden mens. Halverwege de berg heb je ook een mooi uitzicht! Van de overprikkeling, zenuwpijn en de vermoeidheid heb ik nog steeds veel last. Het blijft balanceren als een koorddanser op een dun touw. Elke dag is een nieuwe uitdaging: niet te veel plannen en veel rust nemen. Toch geef ik mij er niet helemaal aan over. Ik onderneem af en toe leuke dingen, terwijl ik weet dat ik er daarna dagen of zelfs weken van moet bijkomen. Maar het is het dan ook meer dan waard.

Ook probeer ik nieuwe dingen te ondernemen. Zo leer ik nu de ukelele te bespelen. Voor mijn gevoel ben ik de strijd aan gegaan met geluid. Het spelen geeft me zoveel dat ik alles vergeet, zelfs de pijn. Mijn linkerhand is soepeler geworden en het is alsof ik meer ruimte in mijn hoofd heb gekregen.”

Hoe kijk je terug op de behandeling van Hersenz?

Hersenz heeft emotioneel gezien veel voor mij betekend, omdat ik mijn hersenletsel heb kunnen accepteren. Samen met mijn huidige begeleidster Alice probeer ik elke dag nog het geleerde toe te passen. De ene dag lukt het beter dan de andere, maar het helpt zeker.”

Welke cijfer geef je je leven?

Ik geef mijn leven een 8! Ik heb met mijn man een goede balans gevonden, heb een goede band met kinderen, familie en vrienden. Ik heb leuke hobby's zoals fotograferen, muziek maken en tuinieren. Maar waar ik nog het meest van geniet is het vrijwilligerswerk dat ik mag doen als één van Jehova’s Getuigen. Evangeliseren, hoe beperkt mijn aandeel ook is, geeft mijn leven zin omdat ik andere mensen kan helpen!”

OPROEP:

Is het meer dan een jaar geleden dat u Hersenz heeft afgerond en wilt u delen wat u in het dagelijks leven nog toepast van datgene wat u geleerd? Mail dan kort uw verhaal en uw gegevens naar info@hersenz.nl met naam, emailadres en telefoonnummer. Dan nemen we contact met u op.

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Ik ben gegroeid'

Hoe ervaren deelnemers het programma Hersenz? We bezoeken hiervoor een groep in Terborg, die bestaat uit de deelnemers Magda te Kamp, Theo Aaldering, Astrid Salemink en Maureen Lapré. De trainers zijn Krista Richter en Marieke van der Zouwen. We bezoeken de twaalfde bijeenkomst van de groep.

'Het is een rouwproces'

Voor veel mensen is het bespreken van seksuele problemen na hersenletsel ongemakkelijk. Niet voor Rob (59). “Ik heb geen moeite om erover te praten”, zegt hij. Rob krijgt wel een erectie maar kan niet klaarkomen omdat het centrum dat het orgasme regelt in zijn brein beschadigd is.

'Grip op mijn leven'

Het gebeurde op Valentijnsdag 2012. Rien Groenewegen zal die datum nooit vergeten. “Op die dag kreeg ik een cadeautje in de vorm van een herseninfarct. Na mijn revalidatie was ik alles kwijt. Ik was vooral boos.” Zijn begeleider wees Rien op Hersenz, een behandelprogramma voor volwassenen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). ''Ik heb nu weer grip op mijn leven.''

'Ik wil vooruit'

Dat heel normale dingen niet meer vanzelfsprekend zijn en dat je afhankelijk bent van anderen. Dat vindt Ans Meyboom het meest confronterend. ”Anderen zeggen al gauw: ‘het komt wel goed’ of ‘het valt wel mee’ maar voor mij voelt het alsof ik de controle verlies. Met de behandeling van Hersenz geef ik de dingen een plekje en krijg ik nieuwe inzichten. En dat helpt.”

Sweedy moedert weer

‘’Zonder Hersenz was ik gescheiden en was ik in een verzorgingstehuis beland.’’ Zo ver is het gelukkig niet gekomen, vertelt Sweedy. Op oudejaarsdag 2007 kreeg ze een hartstilstand die gepaard ging met zuurstoftekort. Daardoor raakte ze in een coma. Haar revalidatie duurde vele maanden.

Pagina's