Dankzij Hersenz heb ik weer zin in mijn leven!

Diana Boosten (52), alleenstaande moeder met twee thuiswonende zonen van 23 en 21 jaar, kreeg in 2015 een herseninfarct in haar slaap. “Er ontstond een nieuwe, onbegrepen ‘ik’. Ik kon niet meer leven op de oude manier. Mijn baan verdween en mijn sociale omgeving veranderde. Als gevolg van mijn hersenletsel kreeg ik moeite met alle facetten van mijn leven. Ik heb nog steeds een lange weg te gaan, maar dankzij Hersenz heb ik weer zin in mijn leven.”

Diana raakte verlamd aan haar rechterarm en -been maar nadat ze zelf revalidatie had georganiseerd kan ze zich weer redden zonder hulpmiddelen. “Nu spelen er nog veel onzichtbare dingen. Door mijn veranderde motoriek ben ik onzeker over mijn eigen lichaam. Ik raak snel overprikkeld door geluid, beweging en trilling, aanraking, licht en temperatuurschommelingen. Ik kan me slecht concentreren, dubbeltaken uitvoeren lukt niet meer en plannen en organiseren zijn moeilijk. Koken en boodschappen doen zijn daardoor een helse klus. Ik heb geen tijdsbesef, vergeet veel en kan dingen niet overzien. Ik ben veel emotioneler en voel snel paniek. Verder heb ik last van constante spierspanning, ik heb weinig energie en veel rust nodig.

dringend hulp nodig

“Het komt er op neer dat ik de afgelopen vijf jaar heb geworsteld met mezelf en dus ook met mijn rol als moeder. Het onderlinge begrip tussen mij en mijn kinderen verliep moeizaam. Het lukte me niet om mijn eigen letsel te begrijpen en te aanvaarden. Ik voelde me vaak moederziel alleen en heb momenten gehad dat ik het leven niet meer zag zitten. Ik had echt dringend hulp nodig en gelukkig heb ik dit bij Hersenz gevonden.”

Diana volgde de modules 'Omgaan met verandering' en ‘Grip op je energie’.

Ze wist heel goed aan welke persoonlijke doelen ze wilde werken. “Ik wilde meer inzicht krijgen in de cognitieve gevolgen van mijn hersenletsel en beter leren omgaan met alle veranderingen en problemen in het dagelijks leven. Ook wilde ik mijn fysieke mogelijkheden en grenzen beter leren kennen om de balans tussen draagkracht en draaglast te verbeteren. Ik wilde leren hoe ik beter met mijn beperkte energie om kan gaan en hoe ik deze efficiënter over de dag kan verdelen.”

“Mijn motto is geworden ‘het is nu zo!’ Ik besef nog dagelijks dat ik ‘anders’ ben, maar ik kan de gevolgen daarvan nu beter aanvaarden. De signalen van mijn mentale vermoeidheid, zoals prikkelbaarheid, hoofdpijn, niet meer kunnen nadenken en moeilijk uit mijn woorden kunnen komen, herken ik nu en ik neem ze serieus. 

optelsom van verbeteringen

“Ik heb geleerd dat rust mijn grootste energiegever is en ik plan dat nu bewust in. Ik hou een vaste structuur aan en neem nu eigen tijd, iets wat ik voorheen niet deed. Ook geef ik mijn grenzen beter aan en zeg ik sneller ‘nee’. Ik denk vaker na voordat ik iets doe en ben minder impulsief. De methodes ‘stop-denk-doe’ en ‘tot tien tellen’ helpen me hierbij. Bij onverwachte situaties blijf ik nu rustiger, ik heb mijn emoties beter onder controle. Vooral de optelsom van al deze verbeteringen maakt mij erg blij. Het onderlinge begrip tussen mijn kinderen en mij is een stuk verbeterd en mijn zelfredzaamheid is toegenomen!” 

Ondanks het feit dat Diana vindt dat ze de eindstreep nog niet heeft gehaald, heeft ze al veel gehad aan Hersenz. Tot slot wil Diana nog graag iets zeggen tegen lotgenoten: “Zorg dat je niet depressief wordt. Zoek lotgenoten op om herkenning en begrip te vinden, dat is zo belangrijk. En blijf zoeken naar de juiste hulp voor jou!”

Over de auteur, Jeannette Heijting (59)
Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Patries leeft weer

Januari 2014 was een maand die Patries Zomers nooit zal vergeten. Ze was 43 jaar en nadat er eerst een bloedvat in haar hoofd knapte kreeg ze een week later nog twee herseninfarcten. “Mijn wereld stortte in en ik heb me lange tijd afgevraagd wie ik toch was geworden, ik herkende mezelf totaal niet meer. Door Hersenz heb ik weer grip op mijn leven, voel ik me weer krachtig en kan ik weer genieten.”

Doodmoe van het vouwen van was

Overprikkeling betekent voor Astrid dat alles even hard binnenkomt. Ze kampt met overprikkelingsklachten na een heftig ongeluk. Door de behandeling van Hersenz kreeg Astrid meer begrip voor zichzelf. Ze weet nu dat haar vermoeidheid een gevolg is van overprikkeling en begrijpt waarom ze doodmoe wordt van het vouwen van de was.

Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

Pagina's