Dankzij Hersenz heb ik weer zin in mijn leven!

Diana Boosten (52), alleenstaande moeder met twee thuiswonende zonen van 23 en 21 jaar, kreeg in 2015 een herseninfarct in haar slaap. “Er ontstond een nieuwe, onbegrepen ‘ik’. Ik kon niet meer leven op de oude manier. Mijn baan verdween en mijn sociale omgeving veranderde. Als gevolg van mijn hersenletsel kreeg ik moeite met alle facetten van mijn leven. Ik heb nog steeds een lange weg te gaan, maar dankzij Hersenz heb ik weer zin in mijn leven.”

Diana raakte verlamd aan haar rechterarm en -been maar nadat ze zelf revalidatie had georganiseerd kan ze zich weer redden zonder hulpmiddelen. “Nu spelen er nog veel onzichtbare dingen. Door mijn veranderde motoriek ben ik onzeker over mijn eigen lichaam. Ik raak snel overprikkeld door geluid, beweging en trilling, aanraking, licht en temperatuurschommelingen. Ik kan me slecht concentreren, dubbeltaken uitvoeren lukt niet meer en plannen en organiseren zijn moeilijk. Koken en boodschappen doen zijn daardoor een helse klus. Ik heb geen tijdsbesef, vergeet veel en kan dingen niet overzien. Ik ben veel emotioneler en voel snel paniek. Verder heb ik last van constante spierspanning, ik heb weinig energie en veel rust nodig.

dringend hulp nodig

“Het komt er op neer dat ik de afgelopen vijf jaar heb geworsteld met mezelf en dus ook met mijn rol als moeder. Het onderlinge begrip tussen mij en mijn kinderen verliep moeizaam. Het lukte me niet om mijn eigen letsel te begrijpen en te aanvaarden. Ik voelde me vaak moederziel alleen en heb momenten gehad dat ik het leven niet meer zag zitten. Ik had echt dringend hulp nodig en gelukkig heb ik dit bij Hersenz gevonden.”

Diana volgde de modules 'Omgaan met verandering' en ‘Grip op je energie’.

Ze wist heel goed aan welke persoonlijke doelen ze wilde werken. “Ik wilde meer inzicht krijgen in de cognitieve gevolgen van mijn hersenletsel en beter leren omgaan met alle veranderingen en problemen in het dagelijks leven. Ook wilde ik mijn fysieke mogelijkheden en grenzen beter leren kennen om de balans tussen draagkracht en draaglast te verbeteren. Ik wilde leren hoe ik beter met mijn beperkte energie om kan gaan en hoe ik deze efficiënter over de dag kan verdelen.”

“Mijn motto is geworden ‘het is nu zo!’ Ik besef nog dagelijks dat ik ‘anders’ ben, maar ik kan de gevolgen daarvan nu beter aanvaarden. De signalen van mijn mentale vermoeidheid, zoals prikkelbaarheid, hoofdpijn, niet meer kunnen nadenken en moeilijk uit mijn woorden kunnen komen, herken ik nu en ik neem ze serieus. 

optelsom van verbeteringen

“Ik heb geleerd dat rust mijn grootste energiegever is en ik plan dat nu bewust in. Ik hou een vaste structuur aan en neem nu eigen tijd, iets wat ik voorheen niet deed. Ook geef ik mijn grenzen beter aan en zeg ik sneller ‘nee’. Ik denk vaker na voordat ik iets doe en ben minder impulsief. De methodes ‘stop-denk-doe’ en ‘tot tien tellen’ helpen me hierbij. Bij onverwachte situaties blijf ik nu rustiger, ik heb mijn emoties beter onder controle. Vooral de optelsom van al deze verbeteringen maakt mij erg blij. Het onderlinge begrip tussen mijn kinderen en mij is een stuk verbeterd en mijn zelfredzaamheid is toegenomen!” 

Ondanks het feit dat Diana vindt dat ze de eindstreep nog niet heeft gehaald, heeft ze al veel gehad aan Hersenz. Tot slot wil Diana nog graag iets zeggen tegen lotgenoten: “Zorg dat je niet depressief wordt. Zoek lotgenoten op om herkenning en begrip te vinden, dat is zo belangrijk. En blijf zoeken naar de juiste hulp voor jou!”

Over de auteur, Jeannette Heijting (59)
Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Met humor de toekomst weer tegemoet”

Nadat Willie in 2013, toen 49 jaar, een succesvolle gastric bypass operatie had ondergaan, ging het na een dag mis. Door een ernstige complicatie moest hij opnieuw worden geopereerd. Eenmaal op de IC raakte hij in een coma.

“Er is weer rust en balans en ik geniet”

Jeannette van Sleeuwen is 55 jaar, heeft een latrelatie en is moeder van een zoon (24) en dochter (23). Sinds haar 47e heeft Jeannette NAH, als gevolg van een abces in haar hersenen. Ze onderging twee keer een levensreddende operatie en kroop beide keren door het oog van de naald.

“Ik voel me weer heel in plaats van geknakt”

Ina de Ritter is 72 jaar, getrouwd, moeder van vier kinderen en oma van zes kleinkinderen. In 1988 kreeg zij als gevolg van een gebroken pink een ernstige vorm van Post Traumatische Dystrofie. Hierdoor is haar linkerarm onder de elleboog geamputeerd en is Ina sinds 1998 ook rolstoelafhankelijk. Samen met haar man en hulphond woont zij in een Fokuswoning.

“Als partner kan ik nu meer betekenen”

John Nell is de partner van Sandra, zij liep hersenletsel op na een val van de trap. Hij vertelt over de veranderingen waar hij ongewild mee te maken kreeg en wat deelname aan de partnermodule van Hersenz voor hem heeft betekend.

"Luister goed naar jezelf, naar je lichaam"

Wendy kreeg in 2010 een ongeluk met haar paard op weg naar het strand. Met de ambulance werd ze afgevoerd naar het ziekenhuis. Na een nachtje blijven en een paar testen mocht ze naar huis. ‘Rustig aan doen, dan moet het wel weer goed komen’ zeiden de artsen.

Pagina's