'Hersenz gaat over mij'

In 2011 kreeg Mickey een ongeluk met zijn motor, hij was toen 22 jaar. Hij zocht jaren naar de juiste hulp en vond die bij het speciale jongerenprogramma van Hersenz.

Coma 

Een buschauffeur vond Mickey de ochtend na het ongeluk langs de kant van de weg. Mickey werd vijf dagen in coma gehouden. Na verblijf in het ziekenhuis probeerde hij thuis zijn leven weer op te pakken. “Na een tijd merkte ik ‘het gaat zo niet, het klopt niet, er is iets niet goed’. Aan de buitenkant leek alles hetzelfde, er is niets aan mij te zien. Maar allerlei dingen lukten niet meer zoals voorheen en zoals ik wilde. Eigenlijk ben ik jaren op zoek geweest naar wat er steeds fout ging. Ik ging van psycholoog naar psycholoog en van therapie naar therapie. Ook mijn broers en vrienden hebben lang gezocht hoe ze met mij om moesten gaan. Op een verjaardag was ik er niet of ging ik er stiekem vandoor. Ik voelde me niet meer op mijn gemak, het was allemaal veel te druk. Uiteindelijk kwam ik terecht bij een GGZ-organisatie waar werd geconcludeerd dat ik hersenletsel had overgehouden aan mijn ongeluk. Toen ging het balletje rollen en werd ik verwezen naar Hersenz.”

Hersenletsel bij jongeren

Mickey begreep ook wel dat er iets moest gebeuren, maar had desondanks veel moeite met de start van ‘Op eigen benen’, het programma dat Hersenz ontwikkelde om jongvolwassenen te leren omgaan met de gevolgen van niet-aangeboren hersenletsel.

"Voor de zoveelste keer mijn verhaal vertellen, weer aan nieuwe mensen, dat vind ik nog steeds heel moeilijk. Maar ik had ook wel snel door dat het een goede plek voor mij was. Er was zoveel herkenning, ik dacht ‘dit gaat over mij’."

Overprikkeling

"Vóór mijn hersenletsel was ik altijd wel happy. Ik had plezier in het leven, ik ging naar school en hield van een feestje op zijn tijd. Dat is nu allemaal zo goed als weg. Ik ben erg gevoelig voor prikkels, veel dingen zijn te druk. Ik heb veel moeite met iets nieuws en kan ook moeilijk bij de les blijven. Mijn denkvermogen, concentratie en geheugen zijn verminderd. Langzaamaan heb ik wel geleerd om er zo goed mogelijk mee om te gaan. Ik leef nu graag van dag tot dag. Mijn toekomst heb ik nog niet uitgestippeld. Ik heb er wel wat ideeën over en wil dingen gaan uitproberen.

Ik ben nu heel blij dat ik heb besloten om deel te nemen aan ‘Op eigen benen’. Ik vind het echt een aanrader! Ik heb er veel van geleerd en je bent in beweging. Het motiveert me heel erg. De behandelaren zijn ook echte toppers, lief en betrouwbaar. Ze hebben het beste met je voor en ze krijgen van mij dan ook een dikke duim."

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Mijn kleine overwinningen zijn groots!

Bij Femke Ansems de Vries, nu 39 jaar, werd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. De tumor werd bijna helemaal operatief verwijderd, maar omdat tumorweefsel nu eenmaal niet symmetrisch is, zijn er flinters achtergebleven. Hiervoor heb ik nog drieëndertig bestralingen en vier chemokuren van elk zes weken gehad. Dat zo’n intensief traject nare gevolgen kent, spreekt voor zich.

Ik heb jarenlang met mezelf geworsteld.

Peter Graafmans was een harde werker en had nooit tijd om stil te zitten. In 2009 maakte een herseninfarct een abrupt einde aan zijn drukke leven. Peter was 46 jaar, raakte verlamd aan zijn linker lichaamshelft en kreeg afasie.

Na 31 jaar kreeg ik eindelijk erkenning

Soms moet je een frustrerende weg afleggen, voordat klachten in verband worden gebracht met eerder opgelopen hersenletsel. Olga Seppenwoolde, 50 jaar, kan erover meepraten. Ze was 16 jaar toen ze, fietsend naar school, werd aangereden door een brommer.

Ik was al moe als ik opstond

Op 18 juni 2014 raakte het leven van Dik Bakker, 56 jaar, compleet overhoop. Al fietsend naar zijn werk botste hij met 30 kilometer per uur tegen een achteruitrijdende bestelbus. De klap was zo hard dat hij pas drie weken later bijkwam in het ziekenhuis.

“Ik kon multitasken als de beste”

Loes van ´t Sant werd op 49-jarige leeftijd overvallen door een herseninfarct. Met algehele uitval rechts werd ze een week opgenomen in het ziekenhuis. Na nog een week interne revalidatie mocht ze naar huis. Loes had er nooit bij stil gestaan, maar cognitieve gevolgen werden steeds meer merkbaar.

Pagina's