'Hersenz gaat over mij'

In 2011 kreeg Mickey een ongeluk met zijn motor, hij was toen 22 jaar. Hij zocht jaren naar de juiste hulp en vond die bij het speciale jongerenprogramma van Hersenz.

Coma 

Een buschauffeur vond Mickey de ochtend na het ongeluk langs de kant van de weg. Mickey werd vijf dagen in coma gehouden. Na verblijf in het ziekenhuis probeerde hij thuis zijn leven weer op te pakken. “Na een tijd merkte ik ‘het gaat zo niet, het klopt niet, er is iets niet goed’. Aan de buitenkant leek alles hetzelfde, er is niets aan mij te zien. Maar allerlei dingen lukten niet meer zoals voorheen en zoals ik wilde. Eigenlijk ben ik jaren op zoek geweest naar wat er steeds fout ging. Ik ging van psycholoog naar psycholoog en van therapie naar therapie. Ook mijn broers en vrienden hebben lang gezocht hoe ze met mij om moesten gaan. Op een verjaardag was ik er niet of ging ik er stiekem vandoor. Ik voelde me niet meer op mijn gemak, het was allemaal veel te druk. Uiteindelijk kwam ik terecht bij een GGZ-organisatie waar werd geconcludeerd dat ik hersenletsel had overgehouden aan mijn ongeluk. Toen ging het balletje rollen en werd ik verwezen naar Hersenz.”

Hersenletsel bij jongeren

Mickey begreep ook wel dat er iets moest gebeuren, maar had desondanks veel moeite met de start van ‘Op eigen benen’, het programma dat Hersenz ontwikkelde om jongvolwassenen te leren omgaan met de gevolgen van niet-aangeboren hersenletsel.

"Voor de zoveelste keer mijn verhaal vertellen, weer aan nieuwe mensen, dat vind ik nog steeds heel moeilijk. Maar ik had ook wel snel door dat het een goede plek voor mij was. Er was zoveel herkenning, ik dacht ‘dit gaat over mij’."

Overprikkeling

"Vóór mijn hersenletsel was ik altijd wel happy. Ik had plezier in het leven, ik ging naar school en hield van een feestje op zijn tijd. Dat is nu allemaal zo goed als weg. Ik ben erg gevoelig voor prikkels, veel dingen zijn te druk. Ik heb veel moeite met iets nieuws en kan ook moeilijk bij de les blijven. Mijn denkvermogen, concentratie en geheugen zijn verminderd. Langzaamaan heb ik wel geleerd om er zo goed mogelijk mee om te gaan. Ik leef nu graag van dag tot dag. Mijn toekomst heb ik nog niet uitgestippeld. Ik heb er wel wat ideeën over en wil dingen gaan uitproberen.

Ik ben nu heel blij dat ik heb besloten om deel te nemen aan ‘Op eigen benen’. Ik vind het echt een aanrader! Ik heb er veel van geleerd en je bent in beweging. Het motiveert me heel erg. De behandelaren zijn ook echte toppers, lief en betrouwbaar. Ze hebben het beste met je voor en ze krijgen van mij dan ook een dikke duim."

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Ik mis het begrip van de buitenwereld

Ellen Kleipool is een alleenstaande moeder en oma. Na een zeer hectische tijd in haar persoonlijke leven, kreeg ze in 2016 een herseninfarct, op 59-jarige leeftijd. Afgezien van een zwakkere linkerarm ontstond er geen fysieke uitval. Een revalidatietraject was dan ook niet aan de orde. Het leven van Ellen veranderde echter totaal.

Een herseninfarct krijg je niet alleen

Annemieke Voets werd op 63-jarige leeftijd getroffen door een herseninfarct. “Ik ben met gillende sirene naar het ziekenhuis gebracht. Daar kreeg ik een trombectomie. Achteraf hoorde ik dat ik door het oog van de naald ben gekropen.”

'Ons huwelijk is gered'

Klaas Pieters (58) kreeg in 2010 een hersenbloeding (CVA). Vanaf begin 2016 volgen hij en zijn vrouw Cisca een behandeltraject van Hersenz. “Dat heeft ons huwelijk gered”, zegt zij.

'Mijn gezondheid gaat nu voor'

Bijna twee jaar is Daniëlle Dee (33) uit het arbeidsproces, binnenkort wordt haar arbeidsvermogen beoordeeld door de keuringsarts van het UWV. Ze is er realistisch over inmiddels: “Ik wil werken zodra ik kan en in de vorm waar ik me goed bij voel, maar mijn gezondheid gaat nu voor.”

Ik ben duidelijker in wat ik kan en wil

Truus Hutink kreeg op 22 juli 2011 een hersenbloeding, ze was 60 jaar. Na een operatie en enkele weken ziekenhuis kwam ze thuis. Fysiek waren er geen uitvalsverschijnselen en de neuroloog was tevreden. “Het gaat goed met mevrouw.” Zo voelde Truus zich echter niet.

Pagina's