'Hersenz gaat over mij'

In 2011 kreeg Mickey een ongeluk met zijn motor, hij was toen 22 jaar. Hij zocht jaren naar de juiste hulp en vond die bij het speciale jongerenprogramma van Hersenz.

Coma 

Een buschauffeur vond Mickey de ochtend na het ongeluk langs de kant van de weg. Mickey werd vijf dagen in coma gehouden. Na verblijf in het ziekenhuis probeerde hij thuis zijn leven weer op te pakken. “Na een tijd merkte ik ‘het gaat zo niet, het klopt niet, er is iets niet goed’. Aan de buitenkant leek alles hetzelfde, er is niets aan mij te zien. Maar allerlei dingen lukten niet meer zoals voorheen en zoals ik wilde. Eigenlijk ben ik jaren op zoek geweest naar wat er steeds fout ging. Ik ging van psycholoog naar psycholoog en van therapie naar therapie. Ook mijn broers en vrienden hebben lang gezocht hoe ze met mij om moesten gaan. Op een verjaardag was ik er niet of ging ik er stiekem vandoor. Ik voelde me niet meer op mijn gemak, het was allemaal veel te druk. Uiteindelijk kwam ik terecht bij een GGZ-organisatie waar werd geconcludeerd dat ik hersenletsel had overgehouden aan mijn ongeluk. Toen ging het balletje rollen en werd ik verwezen naar Hersenz.”

Hersenletsel bij jongeren

Mickey begreep ook wel dat er iets moest gebeuren, maar had desondanks veel moeite met de start van ‘Op eigen benen’, het programma dat Hersenz ontwikkelde om jongvolwassenen te leren omgaan met de gevolgen van niet-aangeboren hersenletsel.

"Voor de zoveelste keer mijn verhaal vertellen, weer aan nieuwe mensen, dat vind ik nog steeds heel moeilijk. Maar ik had ook wel snel door dat het een goede plek voor mij was. Er was zoveel herkenning, ik dacht ‘dit gaat over mij’."

Overprikkeling

"Vóór mijn hersenletsel was ik altijd wel happy. Ik had plezier in het leven, ik ging naar school en hield van een feestje op zijn tijd. Dat is nu allemaal zo goed als weg. Ik ben erg gevoelig voor prikkels, veel dingen zijn te druk. Ik heb veel moeite met iets nieuws en kan ook moeilijk bij de les blijven. Mijn denkvermogen, concentratie en geheugen zijn verminderd. Langzaamaan heb ik wel geleerd om er zo goed mogelijk mee om te gaan. Ik leef nu graag van dag tot dag. Mijn toekomst heb ik nog niet uitgestippeld. Ik heb er wel wat ideeën over en wil dingen gaan uitproberen.

Ik ben nu heel blij dat ik heb besloten om deel te nemen aan ‘Op eigen benen’. Ik vind het echt een aanrader! Ik heb er veel van geleerd en je bent in beweging. Het motiveert me heel erg. De behandelaren zijn ook echte toppers, lief en betrouwbaar. Ze hebben het beste met je voor en ze krijgen van mij dan ook een dikke duim."

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Ik voel me weer heel in plaats van geknakt”

Ina de Ritter is 72 jaar, getrouwd, moeder van vier kinderen en oma van zes kleinkinderen. In 1988 kreeg zij als gevolg van een gebroken pink een ernstige vorm van Post Traumatische Dystrofie. Hierdoor is haar linkerarm onder de elleboog geamputeerd en is Ina sinds 1998 ook rolstoelafhankelijk. Samen met haar man en hulphond woont zij in een Fokuswoning.

“Als partner kan ik nu meer betekenen”

John Nell is de partner van Sandra, zij liep hersenletsel op na een val van de trap. Hij vertelt over de veranderingen waar hij ongewild mee te maken kreeg en wat deelname aan de partnermodule van Hersenz voor hem heeft betekend.

"Luister goed naar jezelf, naar je lichaam"

Wendy kreeg in 2010 een ongeluk met haar paard op weg naar het strand. Met de ambulance werd ze afgevoerd naar het ziekenhuis. Na een nachtje blijven en een paar testen mocht ze naar huis. ‘Rustig aan doen, dan moet het wel weer goed komen’ zeiden de artsen.

“Ik kan er weer zijn voor mijn vrouw en zoons”

Joris is 42 jaar, getrouwd en vader van twee zoons van 8 en 10. Eind 2012 was hij van zijn werk op weg naar huis. “Op de snelweg reed het verkeer erg langzaam en iemand reed met veel te grote snelheid op mij in.” Joris was toen 34 jaar, zijn jongste kind nog maar 3 maanden.

“Ik heb een andere Beppie teruggevonden”

Beppie Wemmenhove is 54 jaar en woont samen met haar vriend. Ze is moeder van twee kinderen en oma van twee kleinkinderen. Sinds juli 2014 heeft zij NAH als gevolg van een herseninfarct. Na zes maanden revalidatie dacht Beppie ‘nu is alles weer bij het oude en kan ik weer verder’. Maar het pakte anders uit…

Pagina's