'Hersenz gaat over mij'

In 2011 kreeg Mickey een ongeluk met zijn motor, hij was toen 22 jaar. Hij zocht jaren naar de juiste hulp en vond die bij het speciale jongerenprogramma van Hersenz.

Coma 

Een buschauffeur vond Mickey de ochtend na het ongeluk langs de kant van de weg. Mickey werd vijf dagen in coma gehouden. Na verblijf in het ziekenhuis probeerde hij thuis zijn leven weer op te pakken. “Na een tijd merkte ik ‘het gaat zo niet, het klopt niet, er is iets niet goed’. Aan de buitenkant leek alles hetzelfde, er is niets aan mij te zien. Maar allerlei dingen lukten niet meer zoals voorheen en zoals ik wilde. Eigenlijk ben ik jaren op zoek geweest naar wat er steeds fout ging. Ik ging van psycholoog naar psycholoog en van therapie naar therapie. Ook mijn broers en vrienden hebben lang gezocht hoe ze met mij om moesten gaan. Op een verjaardag was ik er niet of ging ik er stiekem vandoor. Ik voelde me niet meer op mijn gemak, het was allemaal veel te druk. Uiteindelijk kwam ik terecht bij een GGZ-organisatie waar werd geconcludeerd dat ik hersenletsel had overgehouden aan mijn ongeluk. Toen ging het balletje rollen en werd ik verwezen naar Hersenz.”

Hersenletsel bij jongeren

Mickey begreep ook wel dat er iets moest gebeuren, maar had desondanks veel moeite met de start van ‘Op eigen benen’, het programma dat Hersenz ontwikkelde om jongvolwassenen te leren omgaan met de gevolgen van niet-aangeboren hersenletsel.

"Voor de zoveelste keer mijn verhaal vertellen, weer aan nieuwe mensen, dat vind ik nog steeds heel moeilijk. Maar ik had ook wel snel door dat het een goede plek voor mij was. Er was zoveel herkenning, ik dacht ‘dit gaat over mij’."

Overprikkeling

"Vóór mijn hersenletsel was ik altijd wel happy. Ik had plezier in het leven, ik ging naar school en hield van een feestje op zijn tijd. Dat is nu allemaal zo goed als weg. Ik ben erg gevoelig voor prikkels, veel dingen zijn te druk. Ik heb veel moeite met iets nieuws en kan ook moeilijk bij de les blijven. Mijn denkvermogen, concentratie en geheugen zijn verminderd. Langzaamaan heb ik wel geleerd om er zo goed mogelijk mee om te gaan. Ik leef nu graag van dag tot dag. Mijn toekomst heb ik nog niet uitgestippeld. Ik heb er wel wat ideeën over en wil dingen gaan uitproberen.

Ik ben nu heel blij dat ik heb besloten om deel te nemen aan ‘Op eigen benen’. Ik vind het echt een aanrader! Ik heb er veel van geleerd en je bent in beweging. Het motiveert me heel erg. De behandelaren zijn ook echte toppers, lief en betrouwbaar. Ze hebben het beste met je voor en ze krijgen van mij dan ook een dikke duim."

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Patries leeft weer

Januari 2014 was een maand die Patries Zomers nooit zal vergeten. Ze was 43 jaar en nadat er eerst een bloedvat in haar hoofd knapte kreeg ze een week later nog twee herseninfarcten. “Mijn wereld stortte in en ik heb me lange tijd afgevraagd wie ik toch was geworden, ik herkende mezelf totaal niet meer. Door Hersenz heb ik weer grip op mijn leven, voel ik me weer krachtig en kan ik weer genieten.”

Doodmoe van het vouwen van was

Overprikkeling betekent voor Astrid dat alles even hard binnenkomt. Ze kampt met overprikkelingsklachten na een heftig ongeluk. Door de behandeling van Hersenz kreeg Astrid meer begrip voor zichzelf. Ze weet nu dat haar vermoeidheid een gevolg is van overprikkeling en begrijpt waarom ze doodmoe wordt van het vouwen van de was.

Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie en geheugen. Ook is ze gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

Pagina's