“Er is weer meer balans in mijn leven”

In 2017 werd bij Nanet Post een hersentumor ontdekt. Ze was 50 jaar. “Ik dacht ‘ze halen het eruit en dan is het klaar’. Maar ik herkende mezelf niet meer. Mijn leven stond compleet op zijn kop. Door Hersenz krijg ik geleidelijk weer grip.”

“Meteen na de operatie ontstonden de problemen. Ik was enorm gestrest en kon niet meer slapen. Als ik mijn ogen dicht deed bleef het licht en ik hoorde van alles lopen in mijn kamer, heel raar en eng. Ik had geen korte termijn geheugen meer en bijna alles smaakte heel vies. Ik had het idee dat ik gek aan het worden was en de eerste paniekaanval ontstond. Iets wat totaal niet bij mij paste, ik was doorgaans behoorlijk nuchter.”

Een week na de operatie mocht Nanet naar huis. Ze was erg blij en hoopte de rust weer te vinden. 

Overprikkeling na hersenletsel

“Niets was minder waar. Ik sliep slechts een uurtje of twee per nacht en overdag helemaal niet. Alle prikkels waren teveel, licht, geluid. Ik lag maar in onze donkere slaapkamer. Mijn partner en ik snapten er niets van en voelden ons enorm alleen. Ik zakte steeds dieper in het zwarte gat en mijn gezin ging met me mee…Eind januari 2018 zat ik bij de crisisdienst van de ggz, ik wilde niet meer leven.”

Nanet vond daar gelukkig een luisterend oor en veel kennis. Ze kreeg slaapmedicijnen, een thuisbegeleider en volgde enkele maanden therapie in een revalidatiecentrum.

Vermoeidheid na hersenletsel

“Toen ik mijn rijbewijs terug had probeerde ik mijn werk als MRI laborant weer op te pakken. Ik dacht ‘als ik maar hard genoeg mijn best doe komt alles goed’. Maar ik had nog heel veel klachten. Altijd moe, altijd hoofdpijn en altijd een kort lontje. Ik herkende mezelf niet meer. Regelmatig had ik enorme woedeaanvallen en huilbuien. Ik snapte ook echt niet waarom mijn werk me zoveel moeite kostte. Het was maar twee keer vier uur per week. En mijn collega’s waren zo lief voor me. Waarom was ik zo doodmoe? Ik werd weer steeds somberder en ging nauwelijks de deur uit.”

En toen las Nanet in het plaatselijk krantje over een informatiebijeenkomst van Hersenz. “Daar ging een wereld voor me open. Ik herkende zoveel. Ik was niet gek, ik had hersenletsel! Ik raakte ontzettend emotioneel. Toen ik thuis kwam was er weer hoop!"

Omgaan met veranderingen

In september 2019 ben ik begonnen met de module ‘Omgaan met verandering’. Het gaf mij veel inzicht in de cognitieve veranderingen bij hersenletsel en er kwam eindelijk ook ruimte voor rouw. Het contact met de andere deelnemers werkte helend, ik herkende mezelf in hen. Door de Psychomotore therapie (PMT) leerde ik wat ik nodig heb en hoe ik mijn grenzen kan herkennen en aangeven. Het was erg confronterend, maar het gebeurde allemaal in een luchtige sfeer en we hebben ook veel gelachen. En met de thuisbegeleider was alles bespreekbaar. Mijn partner en ik konden op elk gebied zeggen wat ons dwars zat, zo fijn! In januari 2020 begon ik aan de tweede module, ‘Grip op je energie’. Door Corona stopten de fysieke bijeenkomsten en ze werden online voortgezet. Maar omdat je dan toch wel dingen mist, kreeg ik de mogelijkheid om in september opnieuw te beginnen. Daar ben ik nu mee bezig.

Inmiddels ben ik afgekeurd voor werk, dat vind ik heel moeilijk. Bij Hersenz geven ze mij echter zoveel vertrouwen dat ik zeker weet dat er iets anders op mijn pad gaat komen. Iets waaruit ik ook voldoening haal. Door Hersenz is er nu al veel meer balans in mijn leven. Ik herken de signalen als ik in het rood ga en weet dan wat ik kan inzetten, zodat mijn energie weer wat stijgt. Ik geef al veel beter op een vriendelijke manier mijn grenzen aan en accepteer het als ik eens een mindere dag heb. Ik ben nieuwsgierig naar mijn toekomst en mijn nieuwe ik, mét hersenletsel!”

Over de auteur, Jeannette Heijting (59)

Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
"Ik accepteer mezelf zoals ik nu ben"

Pauline van Es is 51 jaar en alleenstaande moeder van een zoon (23) en dochter (21). Ze heeft NAH als gevolg van een herseninfarct op 46-jarige leeftijd. “De echte oorzaak is nooit gevonden".

“Ik zie de toekomst weer rooskleurig in”

Op 29 juli 2017 kreeg Astrid van Dongen een hersenbloeding, ze was 51 jaar. Vijf maanden later werd haar revalidatie in het ziekenhuis afgesloten, maar Astrid ondervond nog allerlei problemen.

“Ik ben klaar voor de rest van mijn leven”

Nardia Jansen (33), getrouwd en moeder van een zoon van 9, heeft sinds haar 29e hersenletsel als gevolg van een hersenbloeding. “En een maand later kreeg ik ook nog drie herseninfarcten. Zonder Hersenz was ik hier niet meer”.

Schilderen helpt mij overzicht te krijgen

Het is drie 3 jaar geleden dat Ben Leyenaar (78) een beroerte kreeg, ook wel CVA genoemd: Cerebro Vasculair Accident. Een ongeluk in de bloedvaten van de hersenen. Het is de meest voorkomende oorzaak van hersenletsel. Vanuit het revalidatiecentrum werd Ben doorverwezen naar Hersenz omdat hij tegen problemen aanliep. “Ik voelde me heel depri. Emoties, chaos, veel piekeren. Voelde mijn grenzen niet en ging er daardoor steeds overheen. Er waren conflicten met mijn partner.”

"Ik heb nu rust en focus naar de toekomst"

Harry Wattel (52), destijds manager bij een multinational, liep bij een motorongeluk in 2015 twee bloedingen tussen zijn hersenhelften en een hersenkneuzing boven zijn rechteroor op. De neuroloog zei na een paar dagen: "ik kan je toch niet opensnijden, van mij mag je naar huis". Harry was het roerend eens en belde zijn baas: "volgende week ben ik er weer".

Pagina's