‘Er begint een nieuw leven’

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later?

Sweedy rondde Hersenz in 2016 af. Dat was negen jaar nadat ze een hartstilstand had gekregen die gepaard ging met zuurstoftekort, waardoor ze in coma raakte. Ze moest alles opnieuw leren, van praten tot lopen. Bovendien raakte ze zo goed als blind.

Hoe gaat het met je?

“Op zich gaat het goed. Mijn looppatroon blijft niet goed. De vermoeidheid blijft. Je wil graag degene zijn van vóór het letsel, maar die persoon is er niet meer. Het blijft lastig met de neus op de feiten gedrukt te worden. Het gaat om de balans. Dat lijntje blijft dun.”

Eén van je doelen was je moederrol weer op te pakken. Hoe is het nu daarmee?

“Toen ik hersenletsel kreeg was de jongste zeven en de oudste twaalf. De oudste begon te puberen in de tijd dat ik mijn woede nog niet in toom kon houden. Bij mijn andere dochters ging het beter. Ik heb bij Hersenz geleerd uit de situatie te stappen en te zeggen: ‘Nu moet ik even weg, anders gaat het mis’. Dat is een essentiële les geweest.
Alle drie mijn dochters zijn nu meerderjarig. Ze bellen me soms om hun verhaal te delen en mijn mening te horen. Mijn mening is niet de waarheid, maar ze nemen wel dingen van me aan. Er is echt een band. Soms voeren we diepgaande gesprekken en krijg ik terug: ‘Mam, je hebt zo hard gewerkt en dat vind ik zo knap’.”

 Wat wil je je lotgenoten meegeven?

“Hersenletsel is niet het einde van de wereld. Ga er wat mee doen! Er begint een nieuw leven. Dat moet je in de vingers krijgen en Hersenz kan je daarin ondersteunen.”

Welke boodschap heb je voor professionals?

“Huisartsen moeten beter signaleren. De revalidatie moet niet langer zeggen dat je uitgerevalideerd bent. Dat maakt mensen neerslachtig. Ook daarna kun je nog veel verbeteren, vooral door ermee te leren omgaan. Waar een wil is, is een weg. Maar je moet wel weten dat die weg er is.”

Omwille van de privacy wil Sweedy alleen haar voornaam gebruiken in dit artikel

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Grip op mijn leven'

Het gebeurde op Valentijnsdag 2012. Rien Groenewegen zal die datum nooit vergeten. “Op die dag kreeg ik een cadeautje in de vorm van een herseninfarct. Na mijn revalidatie was ik alles kwijt. Ik was vooral boos.” Zijn begeleider wees Rien op Hersenz, een behandelprogramma voor volwassenen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). ''Ik heb nu weer grip op mijn leven.''

'Ik wil vooruit'

Dat heel normale dingen niet meer vanzelfsprekend zijn en dat je afhankelijk bent van anderen. Dat vindt Ans Meyboom het meest confronterend. ”Anderen zeggen al gauw: ‘het komt wel goed’ of ‘het valt wel mee’ maar voor mij voelt het alsof ik de controle verlies. Met de behandeling van Hersenz geef ik de dingen een plekje en krijg ik nieuwe inzichten. En dat helpt.”

Sweedy moedert weer

‘’Zonder Hersenz was ik gescheiden en was ik in een verzorgingstehuis beland.’’ Zo ver is het gelukkig niet gekomen, vertelt Sweedy. Op oudejaarsdag 2007 kreeg ze een hartstilstand die gepaard ging met zuurstoftekort. Daardoor raakte ze in een coma. Haar revalidatie duurde vele maanden.

Het is een stuk rustiger in ’t Goy

Hersenz biedt behandeling op maat. Dat betekent bij Sjaak van Oostrom dat de buurt, de politie en de parochie weten waarom hij soms door het lint gaat. Ze trekken intensief samen op.

Marion laat de rolstoel staan

De rolstoel laat ze tegenwoordig staan, de thuiszorg hoeft nog maar één keer in de week te komen in plaats van drie keer. Bovendien gaat ze een dag minder naar de dagbesteding. ‘’Hersenz is echt mijn redding geweest’’, vertelt Marion Koeleman.

Pagina's