‘Er begint een nieuw leven’

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later?

Sweedy rondde Hersenz in 2016 af. Dat was negen jaar nadat ze een hartstilstand had gekregen die gepaard ging met zuurstoftekort, waardoor ze in coma raakte. Ze moest alles opnieuw leren, van praten tot lopen. Bovendien raakte ze zo goed als blind.

Hoe gaat het met je?

“Op zich gaat het goed. Mijn looppatroon blijft niet goed. De vermoeidheid blijft. Je wil graag degene zijn van vóór het letsel, maar die persoon is er niet meer. Het blijft lastig met de neus op de feiten gedrukt te worden. Het gaat om de balans. Dat lijntje blijft dun.”

Eén van je doelen was je moederrol weer op te pakken. Hoe is het nu daarmee?

“Toen ik hersenletsel kreeg was de jongste zeven en de oudste twaalf. De oudste begon te puberen in de tijd dat ik mijn woede nog niet in toom kon houden. Bij mijn andere dochters ging het beter. Ik heb bij Hersenz geleerd uit de situatie te stappen en te zeggen: ‘Nu moet ik even weg, anders gaat het mis’. Dat is een essentiële les geweest.
Alle drie mijn dochters zijn nu meerderjarig. Ze bellen me soms om hun verhaal te delen en mijn mening te horen. Mijn mening is niet de waarheid, maar ze nemen wel dingen van me aan. Er is echt een band. Soms voeren we diepgaande gesprekken en krijg ik terug: ‘Mam, je hebt zo hard gewerkt en dat vind ik zo knap’.”

 Wat wil je je lotgenoten meegeven?

“Hersenletsel is niet het einde van de wereld. Ga er wat mee doen! Er begint een nieuw leven. Dat moet je in de vingers krijgen en Hersenz kan je daarin ondersteunen.”

Welke boodschap heb je voor professionals?

“Huisartsen moeten beter signaleren. De revalidatie moet niet langer zeggen dat je uitgerevalideerd bent. Dat maakt mensen neerslachtig. Ook daarna kun je nog veel verbeteren, vooral door ermee te leren omgaan. Waar een wil is, is een weg. Maar je moet wel weten dat die weg er is.”

Omwille van de privacy wil Sweedy alleen haar voornaam gebruiken in dit artikel

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Marcel leerde omgaan met zijn boosheid

Hij zegt het met een knipoog: ‘’Ik ben de maatschappij nu minder tot last’’. Marcel geeft het leven weer een dikke voldoende. Na zijn herseninfarct in april 2011 was het slecht met hem gesteld. Hij stond letterlijk wankel op zijn benen en had grote moeite met het beheersen van zijn emoties. Marcel had een 'kort lontje'.

Marcella let op in het verkeer

De auto van Marcella werd negen jaar geleden frontaal geramd omdat iemand haar in een verkeerssluis geen voorrang gaf. De gevolgen van het hersenletsel dat ze daarbij opliep gingen naar de achtergrond toen bleek dat ze kanker had. Daarvan herstelde ze gelukkig helemaal. Maar vervolgens liep ze in haar leven behoorlijk vast.

De sfeer in huis is veel beter nu

Het jaar 2013 was voor Arnold Steensma ’het verschrikkelijkste jaar’ van zijn leven. Totaal onverwacht verloor hij zijn vrouw. Enkele maanden later werd hij zelf getroffen door een herseninfarct, waarvan hij lang moest revalideren en waardoor hij zijn werk als ambulance-broeder niet meer kon doen.

Relatie sterk verbeterd

Jeannette kreeg zes jaar geleden twee herseninfarcten. Ze revalideerde met een ergotherapeut aan huis en de fysiotherapeut in de buurt. Aan de buitenkant leek alles weer gewoon. Ze kon haar werk redelijk snel weer oppakken maar privé kreeg ze het almaar zwaarder en ging ze door een diep dal. Dat dal werd in de loop der jaren almaar donkerder. Jeannette had ook last van paniekaanvallen. ‘’Ik liep voortdurend met een bal van angst rond.’’

Topsport achter de Bonkevaart

Wie Bonkevaart en Leeuwarden zegt, zegt Elfstedentocht. Topsport dus. In een van de woningen aan deze Friese vaart wordt sinds enige tijd ook topsport bedreven. Want Monica Hadikoesoemo zet daar alles op alles om haar leven te herpakken nadat ze getroffen werd door een hersenbloeding in april 2013.

Pagina's