‘Er begint een nieuw leven’

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later?

Sweedy rondde Hersenz in 2016 af. Dat was negen jaar nadat ze een hartstilstand had gekregen die gepaard ging met zuurstoftekort, waardoor ze in coma raakte. Ze moest alles opnieuw leren, van praten tot lopen. Bovendien raakte ze zo goed als blind.

Hoe gaat het met je?

“Op zich gaat het goed. Mijn looppatroon blijft niet goed. De vermoeidheid blijft. Je wil graag degene zijn van vóór het letsel, maar die persoon is er niet meer. Het blijft lastig met de neus op de feiten gedrukt te worden. Het gaat om de balans. Dat lijntje blijft dun.”

Eén van je doelen was je moederrol weer op te pakken. Hoe is het nu daarmee?

“Toen ik hersenletsel kreeg was de jongste zeven en de oudste twaalf. De oudste begon te puberen in de tijd dat ik mijn woede nog niet in toom kon houden. Bij mijn andere dochters ging het beter. Ik heb bij Hersenz geleerd uit de situatie te stappen en te zeggen: ‘Nu moet ik even weg, anders gaat het mis’. Dat is een essentiële les geweest.
Alle drie mijn dochters zijn nu meerderjarig. Ze bellen me soms om hun verhaal te delen en mijn mening te horen. Mijn mening is niet de waarheid, maar ze nemen wel dingen van me aan. Er is echt een band. Soms voeren we diepgaande gesprekken en krijg ik terug: ‘Mam, je hebt zo hard gewerkt en dat vind ik zo knap’.”

 Wat wil je je lotgenoten meegeven?

“Hersenletsel is niet het einde van de wereld. Ga er wat mee doen! Er begint een nieuw leven. Dat moet je in de vingers krijgen en Hersenz kan je daarin ondersteunen.”

Welke boodschap heb je voor professionals?

“Huisartsen moeten beter signaleren. De revalidatie moet niet langer zeggen dat je uitgerevalideerd bent. Dat maakt mensen neerslachtig. Ook daarna kun je nog veel verbeteren, vooral door ermee te leren omgaan. Waar een wil is, is een weg. Maar je moet wel weten dat die weg er is.”

Omwille van de privacy wil Sweedy alleen haar voornaam gebruiken in dit artikel

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Mirjam en André kunnen samen verder

Mirjam Hofstede kreeg in november 2017 een zware, complexe hersenbloeding. Als gevolg van dit hersenletsel doet de 'dirigent' in haar hoofd zijn werk niet meer goed. "Ik ben altijd knetterdruk in mijn hoofd." Mirjam en haar man André vertellen openhartig hoe ze dankzij Hersenz én hun sterke liefde samen verder kunnen.

'Ik kan beter overweg met mijn beperkingen'

Voor Martien van Dorrestein-Pameijer was 2018 een heftig jaar. Na een open hartoperatie volgde meer tegenslag want er werd een hersentumor ontdekt. Na een tweede operatie moest Martien afscheid nemen van de persoon die ze was. "Ik ben niet meer de oude Martien. Dat vind ik moeilijk. Gelukkig helpt Hersenz mij om de nieuwe Martien te begrijpen en beter om te gaan met mijn beperkingen."

'Ik ga weer erop uit'

In april 2012 kreeg Jacqueline Aarts een herseninfarct op haar werk, ze was 39 jaar. "Na negen maanden revalidatie heb ik jaren op mijn tenen gelopen en aan mezelf getwijfeld. Zoekend naar antwoorden vond ik Hersenz op internet. Ik begrijp nu veel beter hoe ik mijn dagelijks leven het beste kan plannen en ik maak bewuste keuzes."

Patries leeft weer

Januari 2014 was een maand die Patries Zomers nooit zal vergeten. Ze was 43 jaar en nadat er eerst een bloedvat in haar hoofd knapte kreeg ze een week later nog twee herseninfarcten. “Mijn wereld stortte in en ik heb me lange tijd afgevraagd wie ik toch was geworden, ik herkende mezelf totaal niet meer. Door Hersenz heb ik weer grip op mijn leven, voel ik me weer krachtig en kan ik weer genieten.”

Doodmoe van het vouwen van was

Overprikkeling betekent voor Astrid dat alles even hard binnenkomt. Ze kampt met overprikkelingsklachten na een heftig ongeluk. Door de behandeling van Hersenz kreeg Astrid meer begrip voor zichzelf. Ze weet nu dat haar vermoeidheid een gevolg is van overprikkeling en begrijpt waarom ze doodmoe wordt van het vouwen van de was.

Pagina's