Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Ze was 42 jaar. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie, geheugen, multitasken, kiezen en beslissen. Kim is emotioneler geworden en vindt onverwachte situaties moeilijk. Ook is ze erg gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken en te ontspannen."

Kim lag kort in het ziekenhuis na haar twee herseninfarcten. "Na zes dagen mocht ik alweer naar huis. In het begin ging het allemaal moeizaam. Ik was vooral erg moe. In het ziekenhuis hadden ze verteld dat er sprake was van een hersteljaar. De gevolgen die niet zouden verbeteren binnen dat jaar zouden blijvend zijn, maar omdat ik nog jong was achtten ze de kans groter dat ik volledig zou herstellen. Dus daar ging ik van uit. Niemand vertelde mij wat de mogelijke onzichtbare gevolgen van hersenletsel zijn."

Altijd moe 

"Achteraf heb ik een aantal jaren doorgesukkeld. Ik was altijd moe, had altijd hoofdpijn en veel last van sombere gevoelens. Ik voelde mij ook eenzaam. Niets lukte meer echt, ik had nergens meer zin in en dus was ik vaak thuis. Allemaal niet echt bevorderlijk voor mijn relaties. Ik had het gevoel dat ik een sluimerende burn-out had die regelmatig de kop opstak. Er moest iets veranderen, dit wilde ik echt niet meer!"

In juni 2017 ging Kim naar een voorlichtingsbijeenkomst van Hersenz vanwege haar geheugenproblemen. "Het raakte mij erg, omdat veel van wat er werd verteld zo herkenbaar was voor mij. Daar ging ik denken dat er misschien meer aan de hand was dan alleen geheugenproblemen. Desondanks heeft het nog een jaar geduurd voordat ik me heb aangemeld. Inmiddels heb ik drie modules gevolgd."

Lotgenoten

Hersenz voelde als 'thuiskomen', veilig en vertrouwd. Er was veel herkenning bij mijn lotgenoten. We hebben samen gelachen, gehuild, verhalen en tips gedeeld. Het was zeker ook confronterend. Door Hersenz is mij pas echt duidelijk geworden wat de onzichtbare gevolgen zijn van mijn hersenletsel. Tegelijkertijd heb ik geleerd hoe ik er beter mee kan omgaan en heb ik inzicht gekregen in hulpmiddelen die ik kan inzetten. Bijvoorbeeld een stappenplan om mijn doelen te bereiken. Ik herken nu lichaamssignalen, besef beter waar mijn grenzen liggen en ik weet wat ik nodig heb, waardoor ik de juiste keuzes voor mijzelf kan maken."

Kim heeft al ruim vijfentwintig jaar een relatie en woont samen met haar partner. "Mijn partner begrijpt mij nu ook veel beter waardoor hij mij meer kan steunen. Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken en te ontspannen. Ik zit nu echt een stuk beter in mijn vel, ben minder vermoeid en niet meer zo somber. Ik denk weer in mogelijkheden en heb weer zin om, weliswaar gedoseerd, dingen te ondernemen. Hersenz was voor mij een intense, inspirerende en waardevolle zoektocht naar Kim 2.0!"

 

 

 

 

 

 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Ik voel me weer heel in plaats van geknakt”

Ina de Ritter is 72 jaar, getrouwd, moeder van vier kinderen en oma van zes kleinkinderen. In 1988 kreeg zij als gevolg van een gebroken pink een ernstige vorm van Post Traumatische Dystrofie. Hierdoor is haar linkerarm onder de elleboog geamputeerd en is Ina sinds 1998 ook rolstoelafhankelijk. Samen met haar man en hulphond woont zij in een Fokuswoning.

“Als partner kan ik nu meer betekenen”

John Nell is de partner van Sandra, zij liep hersenletsel op na een val van de trap. Hij vertelt over de veranderingen waar hij ongewild mee te maken kreeg en wat deelname aan de partnermodule van Hersenz voor hem heeft betekend.

"Luister goed naar jezelf, naar je lichaam"

Wendy kreeg in 2010 een ongeluk met haar paard op weg naar het strand. Met de ambulance werd ze afgevoerd naar het ziekenhuis. Na een nachtje blijven en een paar testen mocht ze naar huis. ‘Rustig aan doen, dan moet het wel weer goed komen’ zeiden de artsen.

“Ik kan er weer zijn voor mijn vrouw en zoons”

Joris is 42 jaar, getrouwd en vader van twee zoons van 8 en 10. Eind 2012 was hij van zijn werk op weg naar huis. “Op de snelweg reed het verkeer erg langzaam en iemand reed met veel te grote snelheid op mij in.” Joris was toen 34 jaar, zijn jongste kind nog maar 3 maanden.

“Ik heb een andere Beppie teruggevonden”

Beppie Wemmenhove is 54 jaar en woont samen met haar vriend. Ze is moeder van twee kinderen en oma van twee kleinkinderen. Sinds juli 2014 heeft zij NAH als gevolg van een herseninfarct. Na zes maanden revalidatie dacht Beppie ‘nu is alles weer bij het oude en kan ik weer verder’. Maar het pakte anders uit…

Pagina's