Een waardevolle zoektocht

Op vrijdag 15 februari 2013 kreeg Kim Hermes twee herseninfarcten. Ze was 42 jaar. Als gevolg hiervan heeft ze moeite met concentratie, geheugen, multitasken, kiezen en beslissen. Kim is emotioneler geworden en vindt onverwachte situaties moeilijk. Ook is ze erg gevoelig voor prikkels en heeft ze last van vermoeidheid. "Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken en te ontspannen."

Kim lag kort in het ziekenhuis na haar twee herseninfarcten. "Na zes dagen mocht ik alweer naar huis. In het begin ging het allemaal moeizaam. Ik was vooral erg moe. In het ziekenhuis hadden ze verteld dat er sprake was van een hersteljaar. De gevolgen die niet zouden verbeteren binnen dat jaar zouden blijvend zijn, maar omdat ik nog jong was achtten ze de kans groter dat ik volledig zou herstellen. Dus daar ging ik van uit. Niemand vertelde mij wat de mogelijke onzichtbare gevolgen van hersenletsel zijn."

Altijd moe 

"Achteraf heb ik een aantal jaren doorgesukkeld. Ik was altijd moe, had altijd hoofdpijn en veel last van sombere gevoelens. Ik voelde mij ook eenzaam. Niets lukte meer echt, ik had nergens meer zin in en dus was ik vaak thuis. Allemaal niet echt bevorderlijk voor mijn relaties. Ik had het gevoel dat ik een sluimerende burn-out had die regelmatig de kop opstak. Er moest iets veranderen, dit wilde ik echt niet meer!"

In juni 2017 ging Kim naar een voorlichtingsbijeenkomst van Hersenz vanwege haar geheugenproblemen. "Het raakte mij erg, omdat veel van wat er werd verteld zo herkenbaar was voor mij. Daar ging ik denken dat er misschien meer aan de hand was dan alleen geheugenproblemen. Desondanks heeft het nog een jaar geduurd voordat ik me heb aangemeld. Inmiddels heb ik drie modules gevolgd."

Lotgenoten

Hersenz voelde als 'thuiskomen', veilig en vertrouwd. Er was veel herkenning bij mijn lotgenoten. We hebben samen gelachen, gehuild, verhalen en tips gedeeld. Het was zeker ook confronterend. Door Hersenz is mij pas echt duidelijk geworden wat de onzichtbare gevolgen zijn van mijn hersenletsel. Tegelijkertijd heb ik geleerd hoe ik er beter mee kan omgaan en heb ik inzicht gekregen in hulpmiddelen die ik kan inzetten. Bijvoorbeeld een stappenplan om mijn doelen te bereiken. Ik herken nu lichaamssignalen, besef beter waar mijn grenzen liggen en ik weet wat ik nodig heb, waardoor ik de juiste keuzes voor mijzelf kan maken."

Kim heeft al ruim vijfentwintig jaar een relatie en woont samen met haar partner. "Mijn partner begrijpt mij nu ook veel beter waardoor hij mij meer kan steunen. Door Hersenz heb ik kennis gemaakt met mindfulness en mediteren. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken en te ontspannen. Ik zit nu echt een stuk beter in mijn vel, ben minder vermoeid en niet meer zo somber. Ik denk weer in mogelijkheden en heb weer zin om, weliswaar gedoseerd, dingen te ondernemen. Hersenz was voor mij een intense, inspirerende en waardevolle zoektocht naar Kim 2.0!"

 

 

 

 

 

 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Patries leeft weer

Januari 2014 was een maand die Patries Zomers nooit zal vergeten. Ze was 43 jaar en nadat er eerst een bloedvat in haar hoofd knapte kreeg ze een week later nog twee herseninfarcten. “Mijn wereld stortte in en ik heb me lange tijd afgevraagd wie ik toch was geworden, ik herkende mezelf totaal niet meer. Door Hersenz heb ik weer grip op mijn leven, voel ik me weer krachtig en kan ik weer genieten.”

Doodmoe van het vouwen van was

Overprikkeling betekent voor Astrid dat alles even hard binnenkomt. Ze kampt met overprikkelingsklachten na een heftig ongeluk. Door de behandeling van Hersenz kreeg Astrid meer begrip voor zichzelf. Ze weet nu dat haar vermoeidheid een gevolg is van overprikkeling en begrijpt waarom ze doodmoe wordt van het vouwen van de was.

Hoe vergaat het Hans

Hersenz is een intensief behandeltraject dat gemiddeld anderhalf jaar duurt. Hoe vergaat het cliënten een paar jaar later? Ruim vijf jaar na het ongeval met zijn motor, startte Hans Schoonen begin 2016 met Hersenz. "Mijn vrouw en ik hebben weer een sociaal leven."

"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Rachel is nu 26 jaar en slechtziend. Als gevolg van bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. Ze voelt zich sterker en minder onzeker nadat ze het jongerenprogramma van Hersenz heeft gevolgd.

Pagina's