Duo-interview met Martijn en Dennis

Martijn en Dennis leerden elkaar kennen in het behandelcentrum waar Martijn een behandeltraject van Hersenz afrondde terwijl Dennis in oktober 2020 een traject startte. Doel is beter te leren omgaan met de onzichtbare beperkingen die zij beiden ondervinden. Samen vertellen zij hun verhaal, dat veel raakvlakken heeft.

Martijn Dekker: "Twaalf jaar geleden had ik een ernstig motorongeluk. Door een black-out reed ik de vangrail in. Ik ben acht of negen keer gereanimeerd, wat uitzonderlijk veel is. Door het ongeval liep ik een dwarslaesie op, had een hersenbloeding, een hersenkneuzing en had enorm veel gebroken. Drie maanden lag ik in coma in het ziekenhuis. Ik was eigenlijk opgegeven, maar wonderwel kwam ik uit coma. Als een baby lag ik daar met een luier om. 

Altijd 'aan'

Een bizar verschil met het snelle leven dat ik leidde. Ik werkte als manager in een distributiecentrum. Mijn droombaan. Ik sliep een paar uur per nacht, of ging gewoon door. Ik stond altijd ‘aan’. Ik gaf leiding aan 200 collega’s en werkte zo’n 80-100 uur in de week. En ik vond mezelf geweldig.

Ik had net mijn relatie na elf jaar beëindigd en in mijn spaarzame vrije uren, leefde ik losbandig of was te vinden op mijn motor. Ik was een fervent motorracer. Dat was mijn uitlaatklep. Na twaalf ongelukken liep het de dertiende keer minder goed af. Met één klap veranderde mijn leven volledig. Als ik terugkijk, bestempel ik hoe ik toen was als zelfingenomen en arrogant. Ik ben nu een schim van wie ik toen was.”

Nieuwe ‘ik’

“Aan het leven in een rolstoel was ik snel gewend, maar het duurde minstens zeven jaar voordat ik kon accepteren dat ik mijn oude ‘ik’ nooit meer zou terugkrijgen. Want dat is wat hersenletsel met je doet. Er zijn zoveel blijvende veranderingen, dat je nooit meer wordt wie je daarvoor was. Daar heb ik echt een hele tijd moeite mee gehad. Ik raakte veel vrienden kwijt. En dat begreep ik ergens ook. Wel was ik in de gelukkige omstandigheid dat ik een eigen huis kon kopen.

Na mijn revalidatieperiode moest ik zien te dealen met mijn nieuwe leven. Met het blijvende letsel. Mijn geheugen heeft de grootste klap gehad. Inmiddels werk ik parttime als ervaringsdeskundige in het Noordwest Ziekenhuis en doe thuis het grootste deel van het huishouden. Ik leerde in het ziekenhuis mijn huidige vrouw kennen. We zijn nu vijf jaar bij elkaar. En ik heb een bonusdochter.”

Kort lontje

Mijn ‘korte lontje’ als ik overprikkeld raak, bleef mij nog wel parten spelen. Vooral de mensen die ik het meeste liefheb, zijn daar de dupe van. Om daarmee om te gaan, ben ik op internet gaan zoeken en kwam uit op het behandelprogramma Hersenz. Tijdens de behandeling heb ik geleerd om signalen te herkennen, zodat ik niet meer op het punt kom dat het stoom uit mijn oren komt. Ik heb aan mijn nieuwe ‘ik’ gewerkt en die inmiddels geaccepteerd.”

Dennis: "Ik leef nu in de tweede versnelling"

Dennis Kruithof herkent veel in het verhaal van Martijn, ook al kreeg hij op recenter datum een ongeluk. Dennis: “Ik reed twee jaar gelegen met mijn auto tegen een stilstaande vrachtwagen. Waarschijnlijk ook een black-out. Na vier dagen ziekenhuis kon ik weer naar huis. Lichamelijk hield ik er gelukkig niets aan over, maar met die aanrijding was mijn leven wel in één klap veranderd.

Vooral die enorme vermoeidheid en de beperking in concentratie is lastig om te accepteren en mee om te gaan. Bij de minste inspanning ben ik doodop en moet ik rusten. Even mijn straatje sneeuwvrij maken en ik ben uitgeput. Dan moet ik echt van de radar en zeg ik mijn afspraken af.

Ik ben gedwongen mijn bezigheden te doseren en rust te nemen, wat niet meevalt, want ik ben zelfstandig ondernemer en heb een eigen ICT bedrijf. Het zat in mijn aard om alles in de hoogste versnelling te doen. Nu ben ik teruggeschakeld en leef in versnelling twee in plaats van vijf. Rust en structuur zijn de nieuwe woorden in mijn leven.”

Aangepast leven

“Bij mij is het lastige dat anderen aan de buitenkant niet zien dat ik niet meer mee kan doen als voorheen. Niet op het werk en niet met mijn sport. Ik ben DAN-graad houder in karate en draaide mee op nationaal niveau. In het behandelcentrum denken cliënten regelmatig dat ik daar werkzaam ben. Ik moet dus altijd uitleggen dat ik hersenletsel heb.

Ik volgde eerst een revalidatietraject in een ziekenhuis, maar daar voelde ik mij een nummer. Toen ben ik op zoek gegaan naar een andere behandelvorm en kwam het behandelprogramma Hersenz tegen. Ik volg nu de module ‘Grip op energie’. Daar leer ik aanpassingen te doen in tijd, tempo en richting door dingen op een andere manier te doen of door op een andere plek te gaan zitten. Ik word bij de hand genomen en krijg datgene aangereikt wat voor mij van toepassing is. Heel prettig.

'ik prijs me rijk'

Onlangs haalde ik mijn dochter van 20 met de auto op. We hadden elkaar al even niet gezien, dus ze stak meteen van wal. Ik heb haar toen gevraagd om even te wachten met praten, totdat ik de stad uitgereden was, zodat ik mij kon concentreren. Dat zijn van die dingen waarmee ik mezelf help en dat werkt. Ook mijn werk moet ik anders doen dan voorheen. Een minimaal aantal uren maken. Geen acht afspraken achter elkaar plannen. Nieuwe dingen leren is ook lastiger dan voorheen. Ik prijs me rijk met de mensen om mijn heen die ervoor zorgen dat alles toch doorgaat.”

Dit duo-interview verscheen eerder op de website van Heliomare, een van de zorgorganisaties die het behandelprogramma Hersenz aanbieden. 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
"Ik vecht niet minder hard maar wel anders"

Angela van Raak-van Rumpt kreeg in 2001 een zwaar auto-ongeluk. Ze was toen achttien jaar oud. Er volgde een jarenlange strijd om overeind te blijven. Ze kampte met chronische vermoeidheid, hoofdpijn en depressies. "Eigenlijk had ik vóór Hersenz twee knoppen: aan en uit. Nu heb ik een regelaar, die van zwart naar wit kan bewegen via een grijs gebied."

'Ik wil verder met wat wél mogelijk is'

Op vierjarige leeftijd werd bij Rachel Valkenburg een hersentumor ontdekt op de kruising van de oogzenuw. Rachel is nu 26 jaar en slechtziend. Als gevolg van bestralingen en operaties heeft Rachel ook hersenletsel. Ze voelt zich sterker en minder onzeker nadat ze het jongerenprogramma van Hersenz heeft gevolgd.

'Ik heb al veel geleerd'

Yvonne Buyssen was 21 jaar toen er bij haar een hersentumor werd ontdekt. De tumor kon operatief worden verwijderd, waarna bestralingen volgden. Ze heeft hersenletsel overgehouden en leeft met allerlei gevolgen. "Het valt niet mee om met hersenletsel je leven op te bouwen."

'Hersenz gaat over mij'

In 2011 kreeg Mickey een ongeluk met zijn motor, hij was 22 jaar. Na verblijf in het ziekenhuis probeerde hij thuis zijn leven weer op te pakken. Hij was jaren op zoek naar de juiste hulp en vond die bij het speciale jongerenprogramma van Hersenz.

‘Ik voel weer connectie met mijn gezin’

Haico Mombarg kon na zijn hersenbloeding niet verwerken dat hij niet meer voor zijn gezin kon zorgen. Hij raakte in een zware depressie. Na diverse therapieën en de hulp van Hersenz, krabbelde hij weer op. Hij deelt graag zijn verhaal, omdat “er een taboe heerst op de psychische kant van hersenletsel, terwijl de impact op je eigenwaarde enorm is.” Hij hoopt dat anderen hiervan kunnen leren en eerder de weg richting Hersenz vinden.

Pagina's