Jeannette kreeg zes jaar geleden twee herseninfarcten. Ze revalideerde met een ergotherapeut aan huis en de fysiotherapeut in de buurt. Aan de buitenkant leek alles weer gewoon. Ze kon haar werk redelijk snel weer oppakken maar privé kreeg ze het almaar zwaarder en ging ze door een diep dal. Dat dal werd in de loop der jaren almaar donkerder. Jeannette had ook last van paniekaanvallen. ‘’Ik liep voortdurend met een bal van angst rond.’’

‘’Ik vergeleek mezelf voortdurend met de Jeannette van vóór het infarct. Ben je nu al weer moe, dat kan helemaal niet. Om te bewijzen dat er niks aan de hand was, poetste ik maar weer het huis en liep ik mezelf compleet voorbij.’’ ‘’Preventief stofzuigen’’ noemde haar man dat. ‘’Eigenlijk was ik alleen maar bezig om mijn onzekerheid te overcompenseren.’’ Een leven dat voor niemand vol te houden was, ook niet voor haar man. Toen Jeannette op instorten stond, verwees een vriendin haar naar Hersenz. Daar volgde ze enkele modules.

Eigenwaarde

‘’Ik denk dat het reëel is te veronderstellen dat ik door Hersenz mijn eigenwaarde en het vermogen om te genieten heb teruggevonden. Daardoor zijn een totale burn-out en langdurige uitval op mijn werk voorkomen, en het daarbij horende gebruik van antidepressiva.’’

De problemen van Jeannette hadden ook een weerslag op hun huwelijk. ‘’Maar door Hersenz is de relatie met mijn partner sterk verbeterd. Daardoor is de kans op een echtscheiding beduidend kleiner geworden. Mijn partner was vóór Hersenz serieus een scheiding aan het overwegen.’’

Winst:

  • Geen burn-out
  • Instroom ziektewet voorkomen
  • Relatie met echtgenoot sterk verbeterd
  • Geen medicatiegebruik 
Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Mijn kleine overwinningen zijn groots!

Bij Femke Ansems de Vries, nu 39 jaar, werd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. De tumor werd bijna helemaal operatief verwijderd, maar omdat tumorweefsel nu eenmaal niet symmetrisch is, zijn er flinters achtergebleven. Hiervoor heb ik nog drieëndertig bestralingen en vier chemokuren van elk zes weken gehad. Dat zo’n intensief traject nare gevolgen kent, spreekt voor zich.

Ik heb jarenlang met mezelf geworsteld.

Peter Graafmans was een harde werker en had nooit tijd om stil te zitten. In 2009 maakte een herseninfarct een abrupt einde aan zijn drukke leven. Peter was 46 jaar, raakte verlamd aan zijn linker lichaamshelft en kreeg afasie.

Na 31 jaar kreeg ik eindelijk erkenning

Soms moet je een frustrerende weg afleggen, voordat klachten in verband worden gebracht met eerder opgelopen hersenletsel. Olga Seppenwoolde, 50 jaar, kan erover meepraten. Ze was 16 jaar toen ze, fietsend naar school, werd aangereden door een brommer.

Ik was al moe als ik opstond

Op 18 juni 2014 raakte het leven van Dik Bakker, 56 jaar, compleet overhoop. Al fietsend naar zijn werk botste hij met 30 kilometer per uur tegen een achteruitrijdende bestelbus. De klap was zo hard dat hij pas drie weken later bijkwam in het ziekenhuis.

“Ik kon multitasken als de beste”

Loes van ´t Sant werd op 49-jarige leeftijd overvallen door een herseninfarct. Met algehele uitval rechts werd ze een week opgenomen in het ziekenhuis. Na nog een week interne revalidatie mocht ze naar huis. Loes had er nooit bij stil gestaan, maar cognitieve gevolgen werden steeds meer merkbaar.

Pagina's