“Als partner kan ik nu meer betekenen”

John Nell is de partner van SandraHij vertelt over de veranderingen waar hij ongewild mee te maken kreeg en wat deelname aan de partnermodule van Hersenz voor hem heeft betekend.

“Er is echt heel veel veranderd door het hersenletsel van San. Eigenlijk doen we totaal niet meer hetzelfde wat we voorheen deden. Ook onze relatie is erg veranderd. Voor San was voorheen qua drukte niks te gek, hoe meer hoe liever. Nu is ze vaak vermoeid en raakt snel overprikkeld, vooral als er veel personen en geluid in één ruimte zijn. 

We vieren verjaardagen nu heel beperkt en gaan ook niet zomaar meer naar een feestje. Ik ga alleen met de kinderen of we blijven maar heel kort. Door haar beperkte energie ligt San bijna altijd vroeger in bed. Een heel grote verandering is ook dat ze niet meer werkt, ze is voor 100% afgekeurd. 

Samen met onze twee kinderen zorg ik nu veel meer voor San. Ze wil dingen wel zelf doen maar het gaat gewoon niet altijd. Verder is het ook lastig dat ze heel bang is geworden in de auto. Ze rijdt weliswaar niet zelf maar het is toch angstig voor haar om mee te rijden.”

partnermodule

Toen Sandra deelnam aan Hersenz hoorde John over de partnermodule. “Ik wilde graag meedoen omdat ik het heel moeilijk vond om San te zien worstelen met haar beperkingen. Ook had ik veel moeite met acceptatie van het feit dat San nooit meer de oude wordt. Ik wilde beter kunnen omgaan met alle veranderingen en problemen en ook met mijn gevoelens hierover. Daarbij leek het me fijn om mensen te ontmoeten die hetzelfde is overkomen. 

saamhorigheid

Dat laatste bleek ook hetgeen te zijn wat ik vooral heel prettig heb gevonden: de saamhorigheid in de groep. Je begrijpt elkaar heel snel en kunt tips uitwisselen, dat voelt heel goed. Ik kon dingen ook beter relativeren, omdat ik besefte dat er meer mensen met hetzelfde probleem rondlopen. Ook als het bijvoorbeeld gaat om het contact met de buitenwereld. Het is af en toe echt moeilijk dat er zo weinig begrip is voor alle gevolgen van hersenletsel als mensen niets aan de buitenkant zien. Maar als partner word je wel degelijk met al die gevolgen geconfronteerd!

Door de uitleg over hersenletsel en de consequenties ervan, leerde ik ook hoe ik beter met de problemen van San kan omgaan, wat ik daar in positieve zin in kan betekenen.

Ik ben nu beter in staat om het gezin te laten draaien op een manier dat we er allemaal wat aan hebben, rekening houdend met wat haalbaar is voor San.

De partnermodule heeft mij, en dus ook ons, best veel opgeleverd. Toch kijk ik met gemengde gevoelens naar de toekomst. Ik realiseer me goed dat er naast wat gemakkelijkere tijden ook altijd wel moeilijke tijden zullen zijn.”

OPROEP PARTNERS

'Hersenletsel heb je nooit alleen', dat is het uitgangspunt van Hersenz. Ook partners krijgen te maken met de ingrijpende gevolgen van hersenletsel. Zij worden dan ook altijd betrokken bij de individuele behandeling thuis. Behandelprogramma Hersenz heeft een programma ontwikkeld speciaal voor partners.

Heb jij als partner ervaring met (het resultaat van) Hersenz en wil je jouw verhaal graag delen? Stuur dan een berichtje naar info@hersenz.nl. We nemen dan contact met je op voor een interview. 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
“Met humor de toekomst weer tegemoet”

Nadat Willie in 2013, toen 49 jaar, een succesvolle gastric bypass operatie had ondergaan, ging het na een dag mis. Door een ernstige complicatie moest hij opnieuw worden geopereerd. Eenmaal op de IC raakte hij in een coma.

“Er is weer rust en balans en ik geniet”

Jeannette van Sleeuwen is 55 jaar, heeft een latrelatie en is moeder van een zoon (24) en dochter (23). Sinds haar 47e heeft Jeannette NAH, als gevolg van een abces in haar hersenen. Ze onderging twee keer een levensreddende operatie en kroop beide keren door het oog van de naald.

“Ik voel me weer heel in plaats van geknakt”

Ina de Ritter is 72 jaar, getrouwd, moeder van vier kinderen en oma van zes kleinkinderen. In 1988 kreeg zij als gevolg van een gebroken pink een ernstige vorm van Post Traumatische Dystrofie. Hierdoor is haar linkerarm onder de elleboog geamputeerd en is Ina sinds 1998 ook rolstoelafhankelijk. Samen met haar man en hulphond woont zij in een Fokuswoning.

"Luister goed naar jezelf, naar je lichaam"

Wendy kreeg in 2010 een ongeluk met haar paard op weg naar het strand. Met de ambulance werd ze afgevoerd naar het ziekenhuis. Na een nachtje blijven en een paar testen mocht ze naar huis. ‘Rustig aan doen, dan moet het wel weer goed komen’ zeiden de artsen.

“Ik kan er weer zijn voor mijn vrouw en zoons”

Joris is 42 jaar, getrouwd en vader van twee zoons van 8 en 10. Eind 2012 was hij van zijn werk op weg naar huis. “Op de snelweg reed het verkeer erg langzaam en iemand reed met veel te grote snelheid op mij in.” Joris was toen 34 jaar, zijn jongste kind nog maar 3 maanden.

Pagina's