Bewegen is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Als kind bracht ik vele uren door op de handbalvelden en vond ik sportlessen de leukste schoollessen die er waren. Buiten spelen deed ik graag en dan wilde ik dat kinderen uit de buurt, óók de kinderen met een beperking, mee konden doen. Niemand buitenspel.

Nu, vele jaren en een aantal diploma’s verder, werk ik met mensen met niet-aangeboren hersenletsel waarbij bewegen niet meer vanzelfsprekend is. Vaak hebben mensen met hersenletsel problemen in het bewegingsapparaat en in de energiehuishouding.Als psychomotorisch therapeut bied ik de Hersenz-module Grip op je Energie aan. Cliënten krijgen door verschillende oefeningen inzicht hoe om te gaan met hun energieproblemen. Via een graded activity-training wordt tegelijkertijd gewerkt aan de conditie zodat de energie die de cliënt heeft zo optimaal mogelijk kan worden ingezet.

Zelfredzamer

Door inzicht te krijgen en de conditie te vergroten wordt de cliënt vaak zelfredzamer. De rolstoel wordt op het centrum vaak aan de kant gezet, totdat deze helemaal thuis kan worden gelaten. 

Bij de laatste bijeenkomst vraag ik aan alle deelnemers of zij symbolisch willen aangeven hoe zij de module hebben beleefd. Dat levert een mooi beeld op:

Iemand gooit een touwtje over een dikke mat. Het touwtje staat voor een leven in stukjes, de uiteinden kwijt zijn en jezelf niet meer herkennen.

De hoepel die erna wordt gekozen staat voor jezelf beter kennen, je weer mens voelen en minder hoeven puzzelen hoe jezelf in elkaar steekt.

Een volgende gooit een lekke bal over de mat. Deze staat voor een leven met de nodige deuken. Een bal zonder gebreken wordt gekozen voor het nu, de meeste deuken zijn glad gestreken. Het gevoel van falen is een gevoel van kunnen geworden.

Vervolgens wordt er een dun matje over de mat gegooid. Dat matje is slap, lusteloos en inactief. Een handtrainer met stekels wordt gekozen voor het nu: het is een stevig voorwerp waarbij de stekels symbool staan voor het jezelf blijven prikkelen. Om de regie in het leven te houden, moet je iedere keer als je een stekel voelt, actie ondernemen.

Bijdragen

 Als we in gesprek raken over de symbolen, de geleerde vaardigheden en wat dat betekent voor de invulling van het alledaagse leven van alle deelnemers, zie ik mensen waarbij het zelfvertrouwen is gegroeid en die van elkaar hebben geleerd. Het is een mooi groepsproces waarbij iedereen op eigen wijze mag deelnemen. Iedereen wordt onderdeel van een groter geheel en mag leren van de ervaringen van de ander. Ik ben blij dat ik daar als behandelaar aan mag bijdragen. Het doet mij terugdenken aan het meisje dat speelde met de kinderen uit de buurt en dat wilde dat er niemand ‘’buitenspel’’ komt te staan.

 Marit D'Hondt,  psychomotorisch therapeut Hersenz,  Heliomare 

 

 

 

Interessant? Lees ook deze blogartikelen
Acceptatie van mijn nieuwe ik

Tijdens Psychomotore Therapie onder begeleiding van Marit heb ik een hele heftige sessie gehad. Ik moest in de spiegel kijken en de Willemijn na het ongeluk in de ogen kijken: de Willemijn met haar beperkingen. Ik kon niet eens echt kijken, ik kon het niet aanzien. Ik wilde wel maar kon het niet. Huilen, verdriet, afschuw; ik vond het vreselijk om díe Willemijn te zien.

Confrontatie in de spiegel

'Rationeel weet ik dat ik diegene ben die die het ongeluk heeft gehad. Maar emotioneel hoort het ongeluk nog helemaal niet bij mij. Ik denk dat daarin ook de oorzaak ligt waarom ik zo’n moeite heb mijn grenzen en veranderde leven te accepteren.' Blog vijf van Willemijn Berkley.

Grommend monster

Tijdens een behandelsessie kwam ik erachter dat ik veranderd was in een grommend monster. Het heeft mijn ogen geopend. Zo ken ik mezelf niet, ik moet mijn grenzen accepteren.

Met plezier stel ik me even voor

Ik ben Jeannette Heijting, 56 jaar en ik heb niet-aangeboren hersenletsel. Ik ben als ervaringsdeskundige betrokken bij Hersenz. Vanuit deze rol ga ik nu een bijdrage leveren aan de Facebookpagina.

Een last van mijn schouder

Als ik bij Heliomare het behandel- en activeringscentrum binnenloop, vraagt een medewerker of ze me kan helpen. Ze denkt dat ik een nieuwe collega ben, een zakelijke afspraak heb of begeleider ben van iemand. Maar ik kom voor mijzelf, ik ben cliënt ook al is er helemaal niks te zien aan mij.

Pagina's