Na ontzettend heftige hoofdpijn en andere (toen nog) onverklaarbare klachten, werd er bij Femke Ansems de Vries, nu 39 jaar, een kwaadaardige hersentumor ontdekt. “Het was rond 14 december 2007 en ik had net een maand eerder mijn 29e verjaardag gevierd. De tumor werd bijna helemaal operatief verwijderd, maar omdat tumorweefsel nu eenmaal niet symmetrisch, is zijn er flinters achtergebleven. Hiervoor heb ik nog drieëndertig bestralingen en vier chemokuren van elk zes weken gehad.”

Dat zo’n intensief traject nare gevolgen kent, spreekt voor zich. “Als gevolg van de tumor en de behandelingen heb ik epilepsie en ben ik vervroegd in de overgang geraakt. Ik heb een algeheel belabberde fysieke conditie en ben chronisch vermoeid. Ook heb ik problemen met mijn concentratie en kortetermijngeheugen. Een gedeelte van mijn haar is permanent uitgevallen, ik draag nu een haarwerk, en van die dingen meer...” Femke kreeg te horen dat ze uiteindelijk zou overlijden aan de tumor, omdat dit type blijft terugkomen totdat het niet meer behandelbaar is. De levensverwachting die werd geschetst was behoorlijk schrikken. “In het slechtste geval had ik nog één tot twee jaar, in het beste geval tien tot twaalf.”

 Toenemende acceptatie

Op aanraden van haar neuro-oncoloog kwam Femke in 2014 bij Hersenz terecht. “Ik had al wel eerder een revalidatieprogramma gevolgd, maar dat was niet genoeg toegespitst op mijn beperkingen als gevolg van ‘het monster’, zoals ik mijn tumor noem.” Femke volgde uit het Hersenz programma de modules ‘Omgaan met verandering’, ‘Grip op je energie’, ‘Plannen en organiseren’ en ‘Aandacht en geheugen’. 

“Ik heb erg veel aan Hersenz gehad, ook nu nog. In de acceptatie van mijn ziekte en de gevolgen ervan heb ik een grote stap gemaakt. Ik heb veel geleerd over wie ik was vóór de diagnose en wie ik nú ben. Door de groepsbehandeling heb ik ondervonden dat ik niet de enige ben wiens leven compleet is veranderd. Ik heb nog steeds veel steun aan degenen met wie ik het traject volgde.”

Trots

Zoals vaak bij hersenletsel, geldt ook voor Femke dat zij moet dealen met onzichtbare gevolgen. “Omdat ik er niet ziek uitzie denken andere mensen vaak dat ik weer beter ben. Dan moet ik het hele verhaal dus opnieuw uitleggen. Hersenz heeft me daarbij geholpen.

Ik ben nu in staat om op beknopte wijze te vertellen wat er speelt, zonder al te veel te moeten uitweiden. Hierdoor kan ik anderen, en ook instanties, beter bij mijn situatie betrekken. Ik kom veel meer voor mezelf op en durf me, onder andere in het gezelschap van mijn familie, nu ook in een gesprek te mengen. Ik heb geleerd dat ik, wat ik eerder als ‘kleine overwinningen’ beschouwde, mag ervaren als grote successen. Ik ben trots op mezelf!”

 Een gelukkig mens

“Ik heb zeker nog wel wat werk aan de doelen die ik mezelf heb gesteld. Toch kan ik met volle overtuiging zeggen dat ik, mede door de steun en betrokkenheid van familie, vrienden en Hersenz, ondanks alles een gelukkig mens ben. Ik doe veel leuke dingen en ik word gelukkig van een zonsondergang, mooie natuur, muziek, een glimlach en alle kadootjes die we zo maar voor niks krijgen. Ik ben blij dat ik zo positief ben ingesteld. Ik ben al elf jaar onderweg en het gaat, met ups en downs, steeds beter. Die twaalf jaar kunnen ze dus lekker vergeten, want ik ben van plan om nog heel lang te blijven!”

 

Over de auteur, Jeannette Heijting (57)
Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten naar buiten te brengen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Sweedy moedert weer

‘’Zonder Hersenz was ik gescheiden en was ik in een verzorgingstehuis beland.’’ Zo ver is het gelukkig niet gekomen, vertelt Sweedy. Op oudejaarsdag 2007 kreeg ze een hartstilstand die gepaard ging met zuurstoftekort. Daardoor raakte ze in een coma. Haar revalidatie duurde vele maanden.

Het is een stuk rustiger in ’t Goy

Hersenz biedt behandeling op maat. Dat betekent bij Sjaak van Oostrom dat de buurt, de politie en de parochie weten waarom hij soms door het lint gaat. Ze trekken intensief samen op.

Marion laat de rolstoel staan

De rolstoel laat ze tegenwoordig staan, de thuiszorg hoeft nog maar één keer in de week te komen in plaats van drie keer. Bovendien gaat ze een dag minder naar de dagbesteding. ‘’Hersenz is echt mijn redding geweest’’, vertelt Marion Koeleman.

Marcel leerde omgaan met zijn boosheid

Hij zegt het met een knipoog: ‘’Ik ben de maatschappij nu minder tot last’’. Marcel geeft het leven weer een dikke voldoende. Na zijn herseninfarct in april 2011 was het slecht met hem gesteld. Hij stond letterlijk wankel op zijn benen en had grote moeite met het beheersen van zijn emoties. Marcel had een 'kort lontje'.

Marcella let op in het verkeer

De auto van Marcella werd negen jaar geleden frontaal geramd omdat iemand haar in een verkeerssluis geen voorrang gaf. De gevolgen van het hersenletsel dat ze daarbij opliep gingen naar de achtergrond toen bleek dat ze kanker had. Daarvan herstelde ze gelukkig helemaal. Maar vervolgens liep ze in haar leven behoorlijk vast.

Pagina's