In februari 2013 ben ik aangesteld als projectleider Hersenz bij De Noorderbrug. Dat betekent dat ik iedere zes weken met Judith Zadoks, programmamanager Hersenz, en de projectleiders van de elf andere organisaties bijeenkom. Samen geven we de ontwikkeling en verdere implementatie van Hersenz vorm. 

Het is erg inspirerend  en efficiënt om dit gezamenlijk te doen. We leren veel van en aan elkaar, met als resultaat dat we in heel Nederland(!) mensen met niet-aangeboren hersenletsel een passende behandeling kunnen bieden in het verlengde van de revalidatie.

Eigen ogen

Binnen De Noorderbrug stem ik af met iedereen die bij Hersenz betrokkenen is: van behandelaars tot communicatieadviseurs, van onderzoeker tot bestuurder. Ik hoor enthousiaste verhalen en ik zie professionele collega’s. Echter de belangrijkste  betrokkenen, de deelnemers zelf, zag of sprak ik te weinig. Ik wist dat deelnemers van De Noorderbrug  Hersenz met het cijfer 8,4 gewaardeerd hebben. Ik wist dat het goed ging. Maar toch wilde ik erg graag met eigen ogen zien of de praktijk ook werkelijk is zoals we dit bedacht en ontwikkeld hebben. Ik was dan ook blij verrast toen een van de Hersenz groepen mij uitnodigde om een groepsbijeenkomst bij te wonen.

Tijdens mijn bezoek zag ik een groep gemotiveerde en zeer bij elkaar betrokken deelnemers. Deelnemers die werken aan  persoonlijke en ambitieuze  doelen. Deelnemers die kunnen en durven te verwoorden waar ze tegen aan lopen en hoe ze daarmee omgaan. Deelnemers die zichzelf, maar ook elkaar verder willen helpen. Door zich kwetsbaar op te stellen, door naar elkaar te luisteren, elkaar te erkennen en te adviseren. 

Netwerk

Voor de bijeenkomst waren ook verwanten uitgenodigd. Ze vertelden hoe ze samen met hun partner zoon, dochter, vriend of vriendin aan de doelen gewerkt hebben en wat daarvan het resultaat is. Ik zag en hoorde hoe blij verwanten zijn met de aanpak van Hersenz, waar het netwerk nauw bij betrokken wordt. Hersenletsel krijg je immers nooit alleen. Ik realiseerde me hoe moeilijk het voor beide partijen is om de ‘breuk in hun levenslijn’ te verwerken en hoe belangrijk het is om kennis en ervaring hierover te kunnen delen.

Ik zag ook professionele, gemotiveerde  behandelaars. Behandelaars die vertrouwen geven aan een groep, waardoor de groep kan worden zoals ze is. Behandelaars die nauwelijks merkbaar een proces weten te sturen, met optimaal resultaat voor de groep en de individuele deelnemers. Behandelaars die deelnemers in hun kracht zetten.

Ik zag en hoorde in de praktijk datgene wat we bedacht en verwoord hebben. Datgene wat we in al onze publicaties en presentaties over Hersenz naar voren brengen. Ik zag het deelnemers, verwanten en behandelaars doen en ik hoorde het ze zeggen.

En dan weet je dat het klopt!

Grietha Naber, projectleider Hersenz, De Noorderbrug 

Interessant? Lees ook deze blogartikelen
Confrontatie in de spiegel

'Rationeel weet ik dat ik diegene ben die die het ongeluk heeft gehad. Maar emotioneel hoort het ongeluk nog helemaal niet bij mij. Ik denk dat daarin ook de oorzaak ligt waarom ik zo’n moeite heb mijn grenzen en veranderde leven te accepteren.' Blog vijf van Willemijn Berkley.

Grommend monster

Tijdens een behandelsessie kwam ik erachter dat ik veranderd was in een grommend monster. Het heeft mijn ogen geopend. Zo ken ik mezelf niet, ik moet mijn grenzen accepteren.

Met plezier stel ik me even voor

Ik ben Jeannette Heijting, 56 jaar en ik heb niet-aangeboren hersenletsel. Ik ben als ervaringsdeskundige betrokken bij Hersenz. Vanuit deze rol ga ik nu een bijdrage leveren aan de Facebookpagina.

Een last van mijn schouder

Als ik bij Heliomare het behandel- en activeringscentrum binnenloop, vraagt een medewerker of ze me kan helpen. Ze denkt dat ik een nieuwe collega ben, een zakelijke afspraak heb of begeleider ben van iemand. Maar ik kom voor mijzelf, ik ben cliënt ook al is er helemaal niks te zien aan mij.

Afgekeurd en de was doen

Mijn baas en ik nemen op 1 januari 2010 in goed overleg afscheid van elkaar, na twee jaar ziektewet. Het eerste jaar van mijn ongeluk stond in het teken van herstel en heb ik me ook met letterlijk alle energie die ik had en die ik vooral niet had, ingezet om weer terug te keren naar mijn werk. Maar dat ging niet.

Pagina's