''Je moet leren leven met de gevolgen van je hersenletsel." Helemaal waar. Maar hoe doe je dat, als je niet meer begrijpt wie je bent en waarom je zo doet? Als je in de put van 'niet meer houden van jezelf' belandt?

Ik heb er gezeten, op de bodem van die put. Vijf jaar na mijn twee herseninfarcten was ik mezelf helemaal kwijt. Mijn halfzijdige verlamming was hersteld en ik deed zo ontzettend mijn best… Waarom … lukte het dan allemaal niet meer? Ik had het toen nooit geloofd. Des te trotser ben ik dat ik het, met hulp van Hersenz, toch heb bereikt: ik vind mezelf weer de moeite waard!

Overprikkeling

Vermoeidheid, verminderde flexibiliteit en concentratie, moeite met kiezen en beslissen, overprikkeld raken, een korter lontje, het is er nog steeds. De grootste winst voor mij is dat ik heb geleerd deze beperkingen te herkennen, te aanvaarden en er open over te zijn naar mijn omgeving. Hierdoor ben ik milder voor mezelf geworden en leg ik de lat minder hoog. Niet meer het hele koorweekend aanwezig zijn, inclusief slapen. Nee, halverwege de avond naar huis en de volgende dag voor de lunch weer terug.

Natuurlijk zijn het niet altijd de leukste keuzes en ik ga ook echt nog wel eens (soms bewust) over mijn grenzen heen. Maar juist omdat ik rekening houd met mijn hersenletsel beheerst het me niet meer! Ik heb de regie over mijn leven weer terug; ik bén niet meer mijn hersenletsel, ik héb hersenletsel.

Buiten de lijntjes

Het is een stukje van mijn leven en daarnaast is er ruimte voor zoveel meer. Mijn focus ligt steeds meer op wat ik wél kan! Langzaamaan heb ik een andere kleurplaat voor mezelf gemaakt. Die van ‘de oude Jeannette’ was te moeilijk, ik kleurde steeds buiten de lijntjes. Nu heb ik er eentje die past bij mijn huidige mogelijkheden en wensen. Hij is nog niet af, er is nog volop ruimte voor nieuwe tekening. Mijn baan als ouderenwerker is er in ieder geval uit, die plek is ingenomen door mijn werk als ervaringsdeskundige. Ik geef presentaties, schrijf blogs en kan iemand met hersenletsel ondersteunen in zijn of haar herstelproces. Het is een stukje van de kleurplaat dat ik met veel voldoening inkleur. Binnen de lijntjes, want mijn sluimerende talenten komen tot ontwikkeling en worden opgemerkt.

Het zijn lichtpuntjes! Nieuwe kansen en mogelijkheden die ‘de oude Jeannette’ waarschijnlijk nooit had gekregen of benut.

Ze maken mijn leven mét hersenletsel weer leuk en uitdagend!

Jeannette Heijting
Ervaringsdeskundige en ambassadeur van Hersenz

 

 

Interessant? Lees ook deze blogartikelen
Acceptatie van mijn nieuwe ik

Tijdens Psychomotore Therapie onder begeleiding van Marit heb ik een hele heftige sessie gehad. Ik moest in de spiegel kijken en de Willemijn na het ongeluk in de ogen kijken: de Willemijn met haar beperkingen. Ik kon niet eens echt kijken, ik kon het niet aanzien. Ik wilde wel maar kon het niet. Huilen, verdriet, afschuw; ik vond het vreselijk om díe Willemijn te zien.

Confrontatie in de spiegel

'Rationeel weet ik dat ik diegene ben die die het ongeluk heeft gehad. Maar emotioneel hoort het ongeluk nog helemaal niet bij mij. Ik denk dat daarin ook de oorzaak ligt waarom ik zo’n moeite heb mijn grenzen en veranderde leven te accepteren.' Blog vijf van Willemijn Berkley.

Grommend monster

Tijdens een behandelsessie kwam ik erachter dat ik veranderd was in een grommend monster. Het heeft mijn ogen geopend. Zo ken ik mezelf niet, ik moet mijn grenzen accepteren.

Met plezier stel ik me even voor

Ik ben Jeannette Heijting, 56 jaar en ik heb niet-aangeboren hersenletsel. Ik ben als ervaringsdeskundige betrokken bij Hersenz. Vanuit deze rol ga ik nu een bijdrage leveren aan de Facebookpagina.

Een last van mijn schouder

Als ik bij Heliomare het behandel- en activeringscentrum binnenloop, vraagt een medewerker of ze me kan helpen. Ze denkt dat ik een nieuwe collega ben, een zakelijke afspraak heb of begeleider ben van iemand. Maar ik kom voor mijzelf, ik ben cliënt ook al is er helemaal niks te zien aan mij.

Pagina's