De Herman Wijffels Innovatieprijs 2016 voor de categorie Vitale gemeenschappen en Zorg is gewonnen door….. tromgeroffel…. Hersenz! Een gejuich barst los op de tweede rij van het Cinemac theater in Nijmegen. Cliënten, behandelaars en bestuurders springen op en omhelzen elkaar. Yes, we did it!

IK ben er weer

Samen met oud-deelnemer Jeannette Heijting en bestuurder Marianne van der Harten loop ik naar voren. Op het podium nemen we de prijs in ontvangst uit handen van Herman Wijffels en Rabodirecteur Wiebe Draijer: een 3D-geprint beeldje en een cheque van 20.000 euro. 

Presentator Harm Eedens interviewt ons. Jeannette vertelt over hoe diep ze in de put zat een paar jaar na haar twee herseninfarcten, en hoe ze zichzelf terugvond tijdens de behandeling van Hersenz. ‘Ik ben er weer’, zegt ze. De zaal wordt stil. Na alle prachtige technologie die we vanmiddag hebben zien langskomen een menselijk verhaal. Een leven dat weer kwaliteit heeft. Dat raakt. 

Brok in de keel

Herman Wijffels heeft een brok in zijn keel, zegt hij. Wat hem betreft moet een behandeling zoals deze in de basisverzekering. Zorg is er niet alleen om mensen te ‘repareren’ maar ook om weer kwaliteit van leven te kunnen ervaren. Weer mens te zijn en mee te doen. Weer van waarde te zijn.

Na de prijsuitreiking gaan de finalisten en de winnaars op de foto, met een glas champagne in de hand. Hersenz neemt driekwart van het podium in beslag want we halen iedereen erbij: cliënten, behandelaars, managers, bestuurders, landelijke medewerkers. Ze zijn er allemaal. We zijn blij en trots, we hebben hier met zijn allen zo hard aan gewerkt. Als initiatiefnemer, als ontwikkelaar, als docent, als communicatiespecialist, als behandelaar en als deelnemer. We leren zoveel van elkaar. Eigenlijk doen we precies wat Prins Carlos de Bourbon de Parma in zijn presentatie vanmiddag zei: ‘Delen is vermenigvuldigen!’ De boodschap van de prins: samenwerking is de kern van innovatie.

Samen doen

Naast een behandelprogramma is Hersenz ook een samenwerkingsverband. Twaalf heel verschillende organisaties hebben dit in drie jaar tijd neergezet: vijftig behandellocaties in heel Nederland, een behandelprogramma dat door het ministerie van Vws als good practice gezien wordt, 200 geschoolde behandelaars en zeer tevreden cliënten en naasten.
Dat is de kern van deze innovatie: het sámen dóen. Heel veel keren zaten we met professionals uit alle hoeken van het land bij elkaar in Utrecht. En gingen we moe maar voldoen en vooral zeer geïnspireerd weer uit elkaar. ‘Ik heb er opeens 75 collega’s bij’, zei een behandelaar in de beginfase. Ondertussen zijn dat er ruim 200 geworden. Medewerkers zijn trots dat ze betrokken zijn bij Hersenz. ‘Zo mooi dat ik hieraan bij mag dragen.’

Met hart en ziel

Naast het ‘samen’ is het ‘doen’ de succesfactor. Gewoon beginnen, omdat het nodig is. Erin geloven en durven te investeren. Dat hebben de bestuurders van het eerste uur gedaan. Omdat ze het belangrijk vonden. Niet wachten totdat je het zeker weet of het perfect is, gewoon starten met wat je hebt. De behandelaars zijn moedig in het diepe gesprongen. Met hart en ziel, net als alle andere betrokkenen die zich bezighielden met communicatie, indicaties, financiën en organisatie. Altijd constructief-kritisch. Fouten maken, daarvan leren en steeds verbeteren. Je concentreren op wat wél werkt en parkeren waarin je vastloopt. Steeds zoeken naar wegen waarlangs je verder komt.
Eigenlijk net als in de behandeling van Hersenz. Want dat is ook een zoekproces. Cliënten en naasten springen net zo goed in het diepe. Je moet het wel durven aangaan want het vraagt nogal wat. De realisatie dat het hersenletsel niet overgaat, het erkennen van je beperkingen, daardoor de mogelijkheden weer in beeld krijgen en een nieuwe balans vinden. Het is hard werken, zeggen cliënten. Dan denk ik weer even aan Toekie, in het eerste filmpje van Hersenz, die zegt: ‘Het houdt niet op als je hersenletsel hebt. Ik wil gewoon verder met mijn leven’.
Zo is het. Daar blijven we ons voor inzetten. Samen.

Judith Zadoks, programmamanager Hersenz

Interessant? Lees ook deze blogartikelen
Acceptatie van mijn nieuwe ik

Tijdens Psychomotore Therapie onder begeleiding van Marit heb ik een hele heftige sessie gehad. Ik moest in de spiegel kijken en de Willemijn na het ongeluk in de ogen kijken: de Willemijn met haar beperkingen. Ik kon niet eens echt kijken, ik kon het niet aanzien. Ik wilde wel maar kon het niet. Huilen, verdriet, afschuw; ik vond het vreselijk om díe Willemijn te zien.

Confrontatie in de spiegel

'Rationeel weet ik dat ik diegene ben die die het ongeluk heeft gehad. Maar emotioneel hoort het ongeluk nog helemaal niet bij mij. Ik denk dat daarin ook de oorzaak ligt waarom ik zo’n moeite heb mijn grenzen en veranderde leven te accepteren.' Blog vijf van Willemijn Berkley.

Grommend monster

Tijdens een behandelsessie kwam ik erachter dat ik veranderd was in een grommend monster. Het heeft mijn ogen geopend. Zo ken ik mezelf niet, ik moet mijn grenzen accepteren.

Met plezier stel ik me even voor

Ik ben Jeannette Heijting, 56 jaar en ik heb niet-aangeboren hersenletsel. Ik ben als ervaringsdeskundige betrokken bij Hersenz. Vanuit deze rol ga ik nu een bijdrage leveren aan de Facebookpagina.

Een last van mijn schouder

Als ik bij Heliomare het behandel- en activeringscentrum binnenloop, vraagt een medewerker of ze me kan helpen. Ze denkt dat ik een nieuwe collega ben, een zakelijke afspraak heb of begeleider ben van iemand. Maar ik kom voor mijzelf, ik ben cliënt ook al is er helemaal niks te zien aan mij.

Pagina's