De herontdekking van mijn ik

Vijf jaar na mijn twee herseninfarcten ben ik in 2014 gestart met Hersenz. Ik was mezelf helemaal kwijt en zat op de bodem van een diepe put. Wat was ik blij met Hersenz en wat heeft het me toen veel gebracht! Nu is het opnieuw vijf jaar later…

Leef ik nu elke dag vrolijk verder met mijn hersenletsel? Natuurlijk niet, Hersenz heeft de gevolgen niet weggenomen. De vermoeidheid is nog steeds mijn grootste struikelblok. Ik weet het echt wel, het is niet meer én én maar óf óf, maar in mijn hoofd kan en wil ik toch nog regelmatig meer dan dat me lukt. Dus kom ik mezelf weer eens tegen en glijd ik soms een stukje de put in. Maar wel met het vertrouwen dat ik niet meer op de bodem terechtkom!

Dankzij Hersenz begrijp ik beter wat er aan de hand is en herken ik het begin van de negatieve spiraal. Ik laat me daar nu niet meer zo gemakkelijk intrekken en kan mezelf eerder herpakken.

De praktische tips om beter met de gevolgen van mijn hersenletsel te kunnen omgaan, helpen daarbij. Bijvoorbeeld de methode stop-denk-doe voor mijn impulsieve korte lontje. Of het omzetten van blokkerende gedachten in helpende gedachten. Ook al lukt het me niet altijd om de tips toe te passen, ze bieden een houvast waar ik steeds opnieuw weer voor kan kiezen.

Maar Hersenz heeft me vooral mijn eigenliefde en zelfvertrouwen teruggegeven. Ik ben goed zoals ik ben, mét hersenletsel. Vanuit dat gevoel kon ik weer bouwen. Mijn leven heeft een nieuwe, zinvolle invulling gekregen, omdat ik ben losgekomen van ‘de oude Jeannette’.

Ik heb sluimerende talenten een kans gegeven en bewust gezocht naar nieuwe mogelijkheden. Die overigens ook vanzelf op je pad komen als je er voor openstaat.

Als ervaringsdeskundige geef ik voorlichting over het leven met niet-aangeboren hersenletsel en over Hersenz. Ik bied individuele steun en in mijn woonplaats ben ik mede-initiatiefnemer en -organisator van een contactgroep voor mensen met hersenletsel en hun partners. Ik interview en schrijf over hersenletsel en ben lid van landelijke werkgroepen over ervaringsdeskundigheid en zorg rondom hersenletsel. Best veel ja, maar met de mogelijkheid van heel veel eigen regie. Ik ben er blij mee en trots op!

En dat is voor mij het wezenlijke, blijvende verschil met voorheen. Door Hersenz veranderde ‘het verlies van mijn ik’, in ‘de herontdekking van mijn ik’. En of het nu beter of slechter gaat, op dat fundament pak ik steeds weer terug!

Interessant? Lees ook deze blogartikelen
Acceptatie van mijn nieuwe ik

Tijdens Psychomotore Therapie onder begeleiding van Marit heb ik een hele heftige sessie gehad. Ik moest in de spiegel kijken en de Willemijn na het ongeluk in de ogen kijken: de Willemijn met haar beperkingen. Ik kon niet eens echt kijken, ik kon het niet aanzien. Ik wilde wel maar kon het niet. Huilen, verdriet, afschuw; ik vond het vreselijk om díe Willemijn te zien.

Confrontatie in de spiegel

'Rationeel weet ik dat ik diegene ben die die het ongeluk heeft gehad. Maar emotioneel hoort het ongeluk nog helemaal niet bij mij. Ik denk dat daarin ook de oorzaak ligt waarom ik zo’n moeite heb mijn grenzen en veranderde leven te accepteren.' Blog vijf van Willemijn Berkley.

Grommend monster

Tijdens een behandelsessie kwam ik erachter dat ik veranderd was in een grommend monster. Het heeft mijn ogen geopend. Zo ken ik mezelf niet, ik moet mijn grenzen accepteren.

Met plezier stel ik me even voor

Ik ben Jeannette Heijting, 56 jaar en ik heb niet-aangeboren hersenletsel. Ik ben als ervaringsdeskundige betrokken bij Hersenz. Vanuit deze rol ga ik nu een bijdrage leveren aan de Facebookpagina.

Een last van mijn schouder

Als ik bij Heliomare het behandel- en activeringscentrum binnenloop, vraagt een medewerker of ze me kan helpen. Ze denkt dat ik een nieuwe collega ben, een zakelijke afspraak heb of begeleider ben van iemand. Maar ik kom voor mijzelf, ik ben cliënt ook al is er helemaal niks te zien aan mij.

Pagina's