Als ik bij Heliomare het behandel- en activeringscentrum binnenloop, vraagt een medewerker of ze me kan helpen. Ze denkt dat ik een nieuwe collega ben, een zakelijke afspraak heb of begeleider ben van iemand. Maar ik kom voor mijzelf, ik ben cliënt ook al is er helemaal niks te zien aan mij. 

De onzichtbaarheid van mijn hersenletsel maakt het niet alleen voor mijn omgeving lastig maar ook voor mijzelf. Ik zit blijkbaar zelf vol oordelen over mijzelf dat ik maar ‘gewoon’ alles moet kunnen, er is immers niks te zien. Ik kan een halve marathon lopen, ik kan 100 kilometer fietsen, ik kan lekker uit eten gaan en op vakantie. Dan moet ik toch ook gewoon aan het werk kunnen? Dat heb ik in het begin veel gehoord heb, of zeker gevoeld tussen de regels door. Niet alleen van anderen, ook van mijzelf.

Overprikkeling

Als ik me niet goed voelde, vermoeid en overprikkeld was, knaagde de onzekerheid en hoorde ik het stemmetje in mijn hoofd me vragen of ik me niet aanstelde. Ik kan toch ook alles nog? Ja dat klopt. Alleen kan ik het maar even volhouden en moet ik altijd herstellen.De onzichtbaarheid van het letsel maakt het extra moeilijk. De omgeving overschat me gauw en zolang ik zelf niet accepteer dat ik echt een beperking heb, overschat ik mijzelf ook.

Onzichtbare gevolgen 

Met de hulp van Heliomare, die Hersenz als leidraad gebruikte in mijn behandeling, heb ik praktische dingen geleerd om mijn energie in balans te houden. Ik zet nu bijvoorbeeld de dagen na een drukke activiteit kruizen in mijn agenda en plan mijn hersteltijd dus in. Maar er is me ook een spiegel voor gehouden. Ik heb eindelijk écht moeten erkennen dat er letsel is, ook al is er niks te zien aan de buitenkant.

De onzichtbaarheid heeft het me heel erg moeilijk gemaakt om dat te accepteren. Ik zie er nog steeds uit als de Willemijn van voor het ongeluk en daar heb ik lang aan vast gehouden. Maar dat was een illusie, die Willemijn bestaat al lang niet meer.

Het was heel erg heftig om dat te ondergaan, om mezelf echt te zien maar het is ook een opluchting. Ik móet niet meer zoveel van mijzelf, ik mág het af en toe wat rustiger aan doen. Er is een last van mijn schouders gevallen nu ik mezelf zie zoals ik ben; iemand mét een beperking die nog steeds een heel leuk leven heeft.

Willemijn Berkley

Willemijn schrijft over haar hersenletsel en de weg naar acceptatie. Dit is de derde aflevering in een reeks van zes. 

Het boekje Squashed is per mail te bestellen bij Willemijn en kost 15 euro.

willemijnberkley@gmail.com

Interessant? Lees ook deze blogartikelen
Grommend monster

Tijdens een behandelsessie kwam ik erachter dat ik veranderd was in een grommend monster. Het heeft mijn ogen geopend. Zo ken ik mezelf niet, ik moet mijn grenzen accepteren.

Met plezier stel ik me even voor

Ik ben Jeannette Heijting, 56 jaar en ik heb niet-aangeboren hersenletsel. Ik ben als ervaringsdeskundige betrokken bij Hersenz. Vanuit deze rol ga ik nu een bijdrage leveren aan de Facebookpagina.

Afgekeurd en de was doen

Mijn baas en ik nemen op 1 januari 2010 in goed overleg afscheid van elkaar, na twee jaar ziektewet. Het eerste jaar van mijn ongeluk stond in het teken van herstel en heb ik me ook met letterlijk alle energie die ik had en die ik vooral niet had, ingezet om weer terug te keren naar mijn werk. Maar dat ging niet.

Ongeluk zit in een klein hoekje en dan?

13 Januari 2008, we gingen die zondagmiddag nog even squashen, zoals altijd. Ik speelde in de landelijke competitie, trainde vaak maar op zondag was het altijd vrij spelen met elkaar. Mensen buiten de baan horen opeens een hele harde klap en zien mijn voeten stil liggen. Ik ben blijkbaar uitgegleden en hard met mijn hoofd tegen de muur geslagen.

Nieuwe kleurplaat

''Je moet leren leven met de gevolgen van je hersenletsel." Helemaal waar. Maar hoe doe je dat, als je niet meer begrijpt wie je bent en waarom je zo doet? Als je in de put van ‘niet meer houden van jezelf’ belandt?

Pagina's